کنسرت شجريان در "ال ای"

برای اولين بار در عمرم رفتم به کنسرت شجريان. ناگفتنی​ست لذت شنيدن "سرو چمان من چرا/ سرو چمان من چرا/ ميل سفر نمی​کند..." مطابق معمول استقبال خوبی هم از کنسرت شده بود. اما در کنار لذت شنيدن "سرو چمان" و "مرغ و سحر" و حالت خوبی که موقع شنيدن "مرغ سحر " به من دست مي​دهد، صحنه​هايی ديدم و چيزهايی شنيدم که به شدت نسبت به خيلی​ها احساس نااميدی کردم. من شخصا دلگیرم از این بابت که بیشتر ایرانی​ها هنوز احترام به حقوق دیگران گذاشتن را یاد نگرفته اند و نمی دانند که رفتن به یک مکان عمومی ادب و آدابی ویژه دارد. زندگی در خارج از ایران، زدن کراوات، پوشیدن لباس شب آنچنانی، انگشتر الماس و سنجاق کراوات دردی را دوا نمی کند در مورد عده ای از ما. نکته​ی مثبت اما اين بود که به نظرم نسل جوان و جوانتر ما خوشبختانه با سرعت و به شدت از نسل قديمی​ها فاصله می گيرد در ادب و رفتار. و اين دلگرم کننده است.

"مهر تو چون شد پیشه​ام"

* روز مادر بر همه​ی مادران مبارک و فرخنده باد!

** دوست عزيزی مرا به بازی "آهنگ هایی که دوست دارید" دعوت کرده بود که متاسفانه اصلا وقت نشد که به محبتش پاسخ بدم. حالا امروز يک کليپ زيبا ديدم و ياد اين دعوت افتادم. سرود "ای ايران" يکی از آهنگ​هايی ست که من عاشقانه دوستش دارم. هر زمان و در هرمکانی که باشم و اين سرود خوانده بشود، ناخودآگاه بغض می​کنم. به هر حال اين کليپ کار زيبايی ست از سعيد شهرام با صدای هنرمندهای سينمای ايران که خواستم با دوستان تقسيمش کنم. زيباتر از همه تلفيق موسيقی جنوب و کردی و تصاوير پشت سر هنرمندان است. هنرمندانی هم که حضور فيزيکی در خلق اين اثر ندارند و ديگر بين ما نيستند نيز در ساختن اين کليپ بی​نصيب نماندند. کار زيبا و تحسين برانگيزی که به يادمان می آورد که ايران کشوری ست با اقوام مختلف که با هم و در کنار هم زندگی کردند و اميدوارم خواهند کرد. امیدوارم گربه ی کوچک و زيبای ما هميشه و هميشه سالم بماند و تکه تکه​اش نکنند.

"دور از تو اندیشه​ی بدان/ پاینده مانی و جاودان!... مهر تو چون شد پیشه​ام/ دور از تو نیست اندیشه​ام..."

این هم نما​آوا یا همان کلیپ ای ایران.

*** از کسانی که باعث شدند و می​شوند نام ايران، واژه​ی تروريست را به ذهن ديگران آورد، بيزارم...

"دیه فقط ثروتمندان را نجات می دهد! زندگی این زن را نمی خرید؟"

* این خبر هم نشانه​ی کارآمدی همبستگی و یک صدایی فعالان حقوق بشری در سراسر دنیاست. بهنود شجاعی متولد ۱۳۶۷ است یعنی ۲۰ سالشه. در سال ۸۴ مرتکب جرم شده. مجازات مرگ این نوجوان با تعهدات و وظایف جمهوری‌اسلامی مغایر است. ایران پیمان بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی و کنوانسیون حقوق کودکان را امضا کرده .پیمانی که اعدام افراد صغیر و یا محکومیت افرادی که در سن نوجوانی مرتکب جرم شده‌اند را منع می‌کند.

**عصبانی​ام از دست همه​ی این قوانین با عرض معذرت "تخمی" در مورد انسان​ها و بخصوص زنان. آسیه گویا ترین تیتری که می​توانسته انتخاب کرده برای پستی که درباره ی اکرم مهدوی نوشته: "دیه فقط ثروتمندان را نجات می دهد! زندگی این زن را نمی خرید؟" . از همگی خواهش می​کنم وقت بگذارید و این مطلب را بخوانید. لطفا هم برام ننویسید که اگر پدر ، شوهر و برادر خودت اینطوری شده بود باز هم همین کار را می کردی؟ وقت تنگ است و جای بحث نیست. خواهش می کنم به دور از تعصب داستان زندگی یک زن از الیگودرز را بخوانید و از خودتان سوال کنید وقتی اکرم ۱۳ ساله بوده و ازدواج کرده، قانون کجا تشریف داشته؟ وقتی ۲۰ ساله بوده و همسر مردی همسن پدربزرگش شده آن هم به زور، باز قانون کجا تشریف داشته؟ این سرداران و ذوبندگان در ولایت به جای فریاد وااسلاما سردادن بابت مو و رو و پر و پاچه​ی خانم ها، اگر راست می گویند جلوی قربانی شدن "نوامیس" آن مرز و بوم را بگیرند. اگر هر دینی و هر رهبر مذهبی حکم بده که به ازدواج در آوردن یک دختر ۲۰ ساله با مردی ۷۰ ساله طبیعی و پسندیده است، بی رودربایستی همه ی این آقایان "پدوفیل" (کودک باز/ بچه​باز) هستند...

ما از اینجا پول به این حساب ریختیم یعنی خواهش کردیم که کسی در ایران این کار را بکند. اگر خواندید و تشخیص دادید که باید کمکش کنید، لطفا این کار را هرچه زودتر بکنید. روی صحبتم بیشتر با دوستان خارج کشور است. لطفا کمکش کنید... دوستان داخل هم که اگر دوست دارید این نوشته و داستان را برای دیگران بازگو کنید. از دوستان و اطرافیان خواهش کنید نگذارند این اتفاق بیافتد. ب امید روزی که قوانینی عادلانه برکشورمان حاکم شود...

از وبلاگ آسیه امینی نازنین:

دیه فقط ثروتمندان را نجات می دهد! زندگی این زن را نمی خرید؟
"پدرم سيلي زد به گوشم و بله را گرفت"! اين تک جمله را در ذهن تکرار و تکرار کنيم! تصويرش کنيم. دختر 20 ساله اي ‏را که قرار است به عقد مردي 68 ساله درآيد. دختر 20 ساله اي که دختر 7 ساله اي هم در خانه دارد! دختر 20 ساله اي ‏که در 13 سالگي به پسردايي اش داده شد.‏

همبستگی با فرزاد کمانگر

۱۲ اردیبهشت روز همبستگی وبلاگ نویسان با فرزاد کمانگر

معلم جايش در مدرسه است نه در زندان. معلم جايش آنجا روبروی تخته سياه يا وايت​برد است. یعنی فهميدن اين دو جمله​ی کوتاه انقدر دشوار و سخت است؟ به اميد آزادی انديشه و بيان و همه​ی دربندان عقيدتی...

"به آن روزها فکر ميکنم ،بايد معلم بچه هايي ميشدم که در کودکي درد و رنج بزرگسالي را به دوش ميکشيدند و در بزرگسالي آرزوهاي برآورده نشده کودکيشان را از فرزندانشان پنهان ميکردند ، معلم دختراني که با دستاني پر نقش و نگار سوي چشمشان را پاي دار قالي ميگذاشتند تا هنرشان زينت بخش خانه هاي ديگران باشد و مژده نان براي سفره خانواده .
معلم کودکاني که زاده رنج و درد بودند اما اميد و حرکت سرود جاري لبانشان بود ، کساني که سخت کوشي و سخاوت را از طبيعت به ارث برده بودند . آنها کسي را ميخواستند از جتس خودشان ، کسي که بوي خاک بدهد ، کسي که معني نابرابري و فقر را بداند ، رفيقي که همبازيشان شود و آرزوهايشان را باور کند . با آنها بخندد و با آنها بگريد . آنها يک دوست ، يک سنگ صبور ، يک هم راز ميخواستند که مثل خودشان بيقرار ساعتهاي مدرسه باشد کسي که به ماندن فکر کند نه رفتن .ديري نگذشت که در کنار آنها خود را نه معلم که محصلي ديدم که خيلي دير راه مکتبش را يافته بود .

پتريسيا

فيليپ پسر خوشرويی​ست. چشمانش آبی. موهايش شايد بور يا بور خرمايی. درسخوان است. مودب و مهربان. دوست​داشتنی​ست در يک کلام...

پاتريشيا را پتریسیا می​نامم. زيباست در چشم من، مثل تمام دخترکان کلاس. اما اگر ببينيدش، چشمانتان را ريز می​کنيد، قدمی به عقب برمی​داريد، لبانتان را غنچه می​کنيد، چينی به بينی اتان می دهيد و تقريبا داد می زنيد:" به اين می​گی خوشگل؟ بدسلیقه!" اما پتريسيا زيباست. چشمانش درشت است. عينک می​زند. موهايش قهوی و چشمانس قهوه​ای​ترند. درسخوان است و باهوش. تکاليفی که با ای-ميل براي کلاس می​فرستم، اول اوست که جواب را می​دهد. با فرانسه​ای که سعی می​کند بی​غلط باشد. پتريسيا می​خواهد پزشک شود...

فيليپ پسر خوشروی کلاس، دور و بر پتريسيا می​پلکد در هنگام تنفس. حتا ساندويچ يا همبرگرش را ديگر همکلاسی ها برايش می​خرند. با او حرف می زند. صورتش را ديده​ام. صورت سفيدش را که به سرخی می​زند وقتی کنار پتريسياست . پتريسيا اما سرش را خم می​کند و خنده های ريز و زيبايش را می​بينم با چشمانم که کنجکاو ديدن شکوفه​های يک عشق است. ديروز فيليپ کنارش نشست. از دايره​ی دوستانش کناره گرفت انگار. ديدمش وقتی صندليش را کنار لورا و پتريسيا می​کشيد. خنديدم. نفهميدند هيچ کدامشان. از فيليپ که سوال می​کردم :
​« Phillip, qui est diligente dans cette classe? Qui est intelligente dans cette classe ? »۱ هر دو بار نگاهی به پتريسيا کرد و جمله اش را با نامی که از قبل می​دانستم، کامل کرد:
« Patricia est diligente, Patricia est intelligente. »۲

کلاسمان يک ماه ديگر تمام می​شود. شاگردانم شايد باز به دنبال اسمم بگردند تا به کلاسم بازگردند. دلم می​خواهد باز ببينمشان. تک​تک​ آنها را. پتریسیا و فیلیپ را. هردو را. عشق در سکوتشان را. می​دانم کلاسم را دوست دارند. بيشترشان. می​دانم. چون خودم به اين کلاس عاشقم...

۱- تو این کلاس کی سخت​کوش/درسخوان و باهوش است؟
۲- پاتریسیا درسخوان و باهوش است.

پی​نوشت. اين وبلاگ زيبا و عکس های هنرمندانه اش را از دست ندهيد. زهره​جان زارعی ممنون که آمدی تا کشفت کنيم نازنين!

اخبار وارده

*اولین خبر خشک کننده​ی روز:
خبر را که از راديو شنيدم، از تعجب خشکم زد: از این پس، رانندگان خاطی مخصوصا کسانی که سرعت بالا و غيرقانونی دارند، محکوم به تحمل ۶۰-۷۰ تا ضربه​ی شلاق خواهند شد. به گفته​ی رييس راهنمايی و رانندگي، اين حکم بر اساس احکام اسلاميست...

در چند سایتی که روزانه به آنها سر می زنم خبری در تایید خبر بالا پیدا نکردم. شما چیزی در این مورد شنیدید؟

**دومین خبر تاسف​آور روز:
سرانه کتابخوانی در ایران به نقل از تهران امروز: "روزنامه تهران امروز به نقل از رييس سازمان کتابخانه ملی ايران خبر داده که سرانه کتابخوانی در کشور برای هر نفر تنها دو دقيقه در شبانه روز است."
اين روزنامه از قول علی اکبر اشعری نوشته «اين سرانه با افزودن کتب درسی برای برخی از افراد در شبانه روز حدود شش دقيقه است. وی با اشاره به جمعيت ۷۰ ميليونی کشور به روزنامه تهران امروز گفته « برای ملتی که بيش از ۸۵ درصد باسواد دارد اين رقم، بسيار تاسف بار است.»

*** سومین خبر دل​پیچه​آور روز: این آخرین پست من در تعطیلات است. تعطیلاتی که در واقع شبه تعطیلات بود. از فردا دوباره کلاس ها شروع میشه. کالج که بود، مدرسه هم اضافه میشه و دانشگاه و من و یک عالمه کار طاقت فرسا...

و این عکس​های کاغذی محبوب

و این عکس​های ماندگار چه قدرت شگرفی دارند در بردنت به دنیایی که پشت سر گذاشته ای. ..

یافتن دفترچه​ی تلفن قديمي بهانه​ای شد تا پاکت​های تلمبار شده​ی عکس​های قديمی را دوباره پیدا کنم. آنجا در پشت ردیف جعبه​های کفش در کمد پاگرد. خنده​ی بی​خیال خودم در یکی از آن عکس​ها میخکوبم کرد. گفتم بگذار بقیه را هم ببینم، چه اشکالی دارد؟​ و عکس​ها پرتابم کردند به روزها و ماه​های اول مهاجرت. دوستانی که هستند و نیستند. و سانی... و لحظه لحظه​ی آن همخانه گی یک ساله در دیاری دور از دیار خود... بوس و بغل و خنده و فراموشی و درخت کاج نوئل و دوستان قدیم دانشگاه که یکی یکی سروکله شان پیدا می​شد و باز می​خواستی برگردی به زمانی دور در آن دیار دور... روزهای دانشگاه ملی و پله​های دانشکده​ی ادبياتش که جانمان را بالا می​آورد از بلندی و فراوانی​اش...

باز پاکتی ديگر و آلبومی ديگر... و من آنجا اولين کوه نوردی عاشقانه​ی خود را با یاری که قرار بود سال​ها بعد همراه و آرام جانم شود، تجربه کردم. با او... با او که با دست خود گل سفيدی به گيسوانم زد و نيم نوازشی پنهانی بر گونه ام در حضور دوستان... و عکسی که جاودانه کرد آن لحظه را... من گل به گيسوان و دست بر کمر در جلوی ديدگانش که از پس لنز دوربين عاشقانه نگاهم می​کرد، آن لحظه را برای خودم و او جاودانه کردم...

و این عکس​های کاغذی محبوب عجب قدرت شگرفی دارند که لحظه​ای از خود بی​خودت می​کنند...

پی​نوشت. ظاهرا طلسم فرانسه نوشتن من شکسته. دوستان "فرانکوفون عزیز" اگر دوست داريد پست آخرم را که مربوط به درگذشت امه سزر است بخوانيد