« سيمين عزيز و کلام دلنشينش... | صفحه اصلی | " شما بگوييد حقيقت چيست تا بگويم!" »

ده فرمان به سبک و سياق امروزی:)

*اول قرار نبود اينجا رو به روز کنم، بعدا قرار شد اين جا رو به روز کنم:) ( يه جمله ای تقريبا اين طوری تو ذهنم بود که نمی دونم مال کيه و چی هست اما به ذهنم اومد و من هم نوشتم). القصه که اين روزها چسبيدم به درسم و جدا تصميم گرفتم شر اين پايان نامه رو هرچه زودتر بکنم. همسر هم قراره يه درسی برای يه مدرکی بخونه و چون اون برخلاف من "آقای منظميان" است، همين شور و شوق و برنامه ريزی​اش کلی من رو به هيجان آورده. دليل به روز نشدنم همين مبارزه با وبلاگ​نويسی جهت تامين منافع درسی و در راستای بالابردن سطح سواد و معلومات است و همگان می دانند که اين تصميم حق مسلم ماست و مانند نفس کشيدن است که هر دم که فرو می​بريم حق مسلم است و هر بازدم حقی مسلم​تر...

** ديشب يه فيلمی در ميان فيلم​های يار گراميمان پيدا کرديم، مستند! از کريستيان امانپور در مورد ايران بعد از ۱۸​تير و دوران اصلاحات و خاتمی. با جلايی​پور که حرف می​زد و راجع به "جامعه" می​پرسيد، چشمان جلايی​پور پر از اميد بود و لبش خندان. می​گفت: ديروز يه روزنامه بستند، امروز دو روزنامه بيرون اومد.​فردا دو تا ببندند، روزنامه​های بيشتری منتشر خواهد شد. جیگرم قلمبه برای این امیدهای پرپرشده ی اون روزها سوخت. راستی خبری از جلایی پور دارید؟ اما آن قر و قمبیل و عشوه ها و چشم نازک کردن آقای موحدی ساوجی، اند ماجرا بود. از گوشه​ی چشم به امانپور نظری میانداخت در حالیکه لبخندی عاقل اندر سفیه برگوشه​ی لب داشت ، گفت این​ها (روزنامه​نگاران و کسانی که رای به اصلاحات دادند) نماینده​ی همه​ی ملت فهیم و شریف و بزرگ و رشید و همیشه در صحنه نیستند. امانپور با زرنگی گفت یعنی نزديک ۸۰​درصد رای کشکه آقا جان؟ خلاصه که باز اين جگر ما بی​مايه نماند و ديگه آش و لاش شد از سفيه بودن و کبک صفت بودن بعضی​ها. من نمی​دونم ايشون با آن قيافه​ی شهلا و افکار شهلاتر چه طوری و با رای کی به مجلس آن سالها راه يافته بود... (اعتراف کنم که دلم برای ساوجی هم سوخت.​ اصلا دل من این روزها بیکار شده هی برای همه می​سوزه!)

*** بازی آخر بانو رو خوندم و بعد از سالها چنان به وجد آمده بودم از خواندن یک رمان که داشتم از خوشحالی می​مردم. البته چون دارم روش کار می​کنم مجبور بودم مدام جلوی این لذت وافر از خوندن این کتاب رو بگیرم و در موردش بنويسم.​ بلقيس عزيز اگر گذارت به اين سايت افتاد، بدان و آگاه باش که من از همين جا دست گلت رو صميمانه می​فشارم.​ سالها بود اين جوری مثل ۱۶- ۱۷ سالگيم با خوندن يه کتاب به زبان فارسي، چنين به وجد نيامده بودم.​ اصلا نمی دونم وقت چه طوری گذشت ولی يک دفعه ديدم ساعت ۳ بعداظهره و من قرار تلفنی هرروزه​ام با همسر جان رو از دست دادم و حتا لرزش های تلفن همراه در کیفم رو حس نکرده بودم. ما هرجا که باشيم ساعت ۲ تا ۲ و نيم که اسمش "Pause café" است با هم گپی مخلوط (عاشقانه، دوستانه، سياسي، اجتماعي، خبري، تحليلی) می​زنيم و در عرض نيم ساعت تمام مسائل دنيا رو حل و فصل می​کنيم و خوش و خرم به سر کار و درس برمی گرديم.​ البته اين مراسم گاهی کمتر و يا بيشتر از نيم ساعت است بنا به مقتضای روزگار... اگر بازی آخر بانو رو نخونديد حتما بخونيد و اگر کسی به بلقيس سليمانی دسترسی داره ممکنه برای يه مصاحبه برای تز، منو باهاش آشنا کنه؟​ صواب / ثواب/ سواب داره ...

**** يک کتاب ماه دارم می​خونم باز هم البته برای همون پايان نامه، از جين هوارد.​ عقل و هوش فعلا از سرم برده از بس که شيرين و با نگاهی منصفانه به وضعیت زنان ايران و شرایط زندگی و کار آنها پرداخته. به شدت مصمم هستم که فصل اولش رو ترجمه بکنم بزارم اينجا.​ فصل اول مربوط به "زنان دولتی" ايران است و درمورد مهمانی است که ايشون بعد از کنفرانس سران کشورهای اسلامي، برای شرکت در آن به همراه ديگر خانم های سفير سفرا، دعوت شده بود. از بس کتابش روان و گويا و ساده است، دلم نيومد بهش اشاره ای نکنم.

***** باز هم همون ديشب، بی​خوابی که به سرم زده بود از همان سوزش​های جگر، هی کانال تلویزیون رو عوض کردم بعد دیدم فیلم بادی​گارد رو پخش می​کنه. تا ساعت ۳ نشستم دیدمش. وسط هاش گفتم بزار ببینم مال چند سال پیش بود. باورتون می​شه ۱۵ سال پیش!!!! آخ که چه عشقی می​کردیم ۱۵ سال پیش با دیدن این فیلم. الآن هر کدوممون یه جا پرت و پلاییم. ۱۵ سال!

******دکتر عمومی من اینجا یک خانم ماه و ناز ایرانی آمریکایی​ست که همسرجان شانسی ۸ سال پیداش کرده بود و بعد هم منم تصمیم گرفتم همین خانم رو انتخاب کنم. امسال که برای چک-آپ سالیانه رفته بودم، انقدر خوشم میومد که وسط انگلیسی حرف زدن، اسمم رو با یک پسوند "جون" تلفظ می​کرد:) چون منم همین طوری صداش می​کنم همیشه: فریبا جون! تازه فریبا جون بهم گفت چقدر من "اسمارتم" و زبانم از سال پیش خیلی بهتر شده. ( شق​القمر رو می​بینید؟ :) راستی چقدر آدم راحت​تره که راجع به "مسائل جینگولیانی" به زبانی به غير از زبان مادريش حرف بزنه.​ تو فرانسه که من هردفعه نيم ساعتی وقت کريستل ماه عزيزم (دکتر زنانم در فرانسه) که اميدوارم هرجا هست سالم و سرحال باشه، رو می​گرفتم و يه بار داشتيم با هم در مورد وضعيت زنان در ايران (بعد از خوندن گزارشی در مورد يکی از زايشگاه​های جنوب ايران و رفتار خانم​های انترن يا متخصص با خانم​های باردار) حرف می​زديم که من پقی زدم زير گريه. الهی ! انقدر عزيز و نازنين بود که کلی باز وقت گذاشت که من فين فين کردنم تموم بشه و با لب خندان از مطب برم بيرون. يادش بخير ! مخصوصا وقتی سوار دوچرخه داشت می رفت خريد کنه يا برگرده خونه. آخه ما همسايه هم بوديم...

******* ديروز ورونيک از شيلی برام ای-ميل زد که چون اون​جا زمستونه و سرده ممکنه با اوليويه بيان يه سر پيش ما. از خوشحالی داشتم می​مردم. کاش بشه که بیاند. حتما با خودشون بوی فرانسه رو میارند و البته بوی کشور جديدشون، شيلی رو... کريستل عزيزم خواهر اوليويه است... ديروز فهميدم اين دل لامصب من چقدر برای فرانسه و دوستان فرانسه نشين تنگ شده و خودش خبر نداره...

******** گل های دم خونه​مون که جيگر طلای ما کاشته خيلی جيگر طلا شدند. گاهی که گل جديدی تو گلدون می​کاره، منم با کتاب يا مقاله يا کامپی​جون ميرم می​شينم دم در و ميوه​ای يا چايی می​برم تا هم براش با صدای بلند کتاب يا مقاله يا خبر بخونم و هم بعدش ميوه​اي، شيرينی با چايی بخوريم. صفايی داره. راستی اينم يکی از بزرگترين تفريحات منه که با همسرمان بشينيم و من بخونم و اون گوش بده. بعد گاهی من ازش سوال می کنم و يا تحليلی می​کنم بعد اون با من مخالفت می کنه و گاهی هم موافقه.​ بعد نظرش رو می​پرسم و اون تحليل می کنه و خلاصه اون نيم ساعت باز هم مسائل دنيا و بخصوص ايران در کنار گل​های جگرطلا و زير آسمان آبی و در حصار درخت​های سربه فلک کشيده و البته در حضور خورشيد خانم، گاهی به خوبی و خوشی و گاهی به تلخی و حسرت حل و فصل می​شه.

********* اين آخری رو ننويسم و برم، ديگر يحتمل جان به جان آفرين تسليم می​شم. از اين قزافی ...، ....، فرصت طلب ديکتاتور بيزارم. از همه ی کسانی که دستشون رو در تمام خلل و فرج​های بدن مردمشون می کنند ، بيزارم. مردک اين همه پوان از فرانسه و اتحاديه​ی اروپا گرفت! من نمی​فهمم اين چسب هايی که اين ها رو به قدرت می​رسونه جنسش چيه و دليل چسبندگی عاليش چيه که ايشون اين همه ساله زده بابای مردم لیبی رو در آورده؟ کم کاری و عدم مسئولیت خودش و مسئولان کشورش رو برای اینکه لاپوشونی بکنه، تمام گناه و تقصیر رو انداخته بود گردن یه چند تا پرستار و دکتر بلغاری! آخه یکی نیست بگه این خون​های آلوده که باید توسط وزارت بهداشت خودتون آزمایش می​شد، پس چرا نشد؟ حالا هم خوشحالم که این پرستارها و مخصوصا اون دکتر طفلک فلسطینی آزاد شدند.​ البته بازهم جگرم برای خانواده​ها و اون بچه​های طفلک خون است.​حالا اميدوارم اين همه پول ملاخور نشه و به خود خانواده​ها برسه...​

********** ديگه رفتم، هولم نديد، چشممممممممم.....

پی نوشت بعد از دستور. اين طراح پوستر علی سنتوری خيلی خيلی با استعداد بوده ها. خيلی قشنگ اسم "علی" رو که بايد حذف می​شده، يه گوشه​ای جا داده بود.​آفرين به اين ابتکار!