« ده فرمان به سبک و سياق امروزی:) | صفحه اصلی | »

" شما بگوييد حقيقت چيست تا بگويم!"

برای "۱۴مرداد روز همبستگی وبلاگ نویسان با دانشجویان دربند"

اسپانيا سال ۱۷۹۲. دوران تفتيش عقايد و انکيزيسيون در اسپانيا به سر نيامده است. کليسا همچنان بر اريکه ی قدرت تکيه زده و
جان و مال و ناموس و سرنوشت مردمان را در دست​های آهنين خود دارد. در "هالی آفيس" (Holy Office) سياهپوشان گرد هم آمده​اند و يکی از پدران مقدس بلند مرتبه، تعاليم امر به معروف و نهی​از منکر را به سیاهپوشان يادآوری می​کند. می​گويد چشم و گوش شما بايستی در خدمت کليسا باشد. بازشان کنيد و خوب ببينيد و خوب بشنويد که مردمان عادی چه می​کنند و گزارش دهيد مبادا که روح اين گناهکاران آسوده خاطر بر گناه و اشتباه خود پافشاری کند. در شبی معمولی مانند ديگر شبهای معمولی دنيا، اينس ۱۶ ساله (Inès) به همراه برادران خود به رستورانی به سبک آن دوران می​رود و از خوردن خوراک خوک تهوع​آوری امتناع می​کند غافل از آنکه چشمان سياهی مراقب رفتار و گفتار اوست. اسمش را می​پرسند و در دفتر سياهشان يادداشت می​کنند. او متهم به گرويدن به آيين و رسم يهوديان شده است و خود خبر ندارد. حتا اسم آن را هم نشنيده است. چندی روز بعد به "هالی آفيس" می​خوانندش. پدر بازرگان پولدارش، مادر و دو برادر جوان نگرانند و با کنجکاوی دليل اين فراخواندن را می​جويند. اينس بی​خبرتر است.

شاد و خندان با لباسی فاخر به همراه پدر به "هالی​آفيس" می​رود. رویش را می​بوسد به امید دیداری تا چند ساعت دیگر. اینس برمی​گردد اما نه چند ساعت بعد. ۱۵ سال بعد با لباسی ژنده و پاره پاره. ارتش انقلابی فرانسه آمده است. زندانیان دربند آزاد می​شوند. اینس یکی از آنان است.​ موهایش ریخته است. بيماری پوستی به جانش افتاده است.​دهانش کج شده و درست نمی​تواند حرف بزند...

۱۵ سال پيش پدر روحانی در کنار دو کشيش ديگر به او تفهيم اتهام کردند. نفهميد چه می​گويند. ازحرفشان خنديد و بی​درنگ اتهام را رد کرد. باورش نکردند و رهايش ننمودند. گفتند خوب فکر کند. صحنه​ی بعدی سياهچال مرگ بود. ​فراموشی و گمگشتگی.​ اینس اینبار برهنه بود. دستانش را از پشت بسته بودند و قلابی در آنها انداخته و به سقف آويزانش کرده بودند. فرياد می کشيد از درد. پايينش آوردند. پدر روحانی دادگاه تفتيش عقايد باز خطاب قرارش داد. حقيقت را خواست.​ اينس زيبا اشک می​ريخت و ملتمسانه چند بار فرياد زد: " شما بگوييد حقيقت چيست تا بگويم!" چنين شد که اينس در زير شکنجه​ی ناجوانمردانه اعتراف کرد به آنچه پدران روحانی خواستند بشنوند. او يهودی شده بود. تمام!

آن ديگر پدر روحانی اما به پدر اينس گفت: اگر دخترتان اعتراف کرده پس حتما چنين بوده. پدر عصبی نگاهش کرد. به سختی احترامش را نگاه داشت اما لبخند تمسخرآلودش آنجا بود همان گوشه​ی لبش. گفت : اما پدر هرکسی در زير شکنجه به هر آنچه از او بخواهند اعتراف می​کند. پدر شرابش را نوشید، به خوردن ادامه داد و توضيح داد: اگر حقيقت نداشته باشد، پروردگار قدرت تحمل شکنجه را به زندانی می دهد و او هرگز زير بار اعتراف دروغين و تحميلی نخواهد رفت. پدر و برادارن و خدمتکاران در اتاق را بستند با پدر روحانی آن کردند که قاضی سنگدل دادگاه تفتیش عقاید با اینس کرده بود. پروردگار نخواست و به پدر روحانی یاری نرساند و او امضا کرد ورقه ای را که به دروغ او را پسر یک میمون و شامپانزه معرفی می​کرد...

چند صد سال از آن روزها گذشته اما حکايت همچنان باقيست... چند شب پيش در سینما فیلم Goya's Ghosts را که می​دیدم تاب دیدن صحنه​ی شکنجه ی اینس را نداشتم. همان نگاه اول کافی بود. بلافاصله چشمانم را بستم و سرم را در شانه​ی همسر پنهان کردم. ​بیهوده بود چون گوش​هایم می شنیدند. به دور و برم نگاه کردم. دیگران حالشان کم از من نبود. یاد تمام کسانی افتادم که در گوشه گوشه ی این زمین پهناور هنوز دربندند و انکیزیسیون همچنان به قوت خود باقیست. هرکس به شیو​ه​ی خود عمل غیرانسانی خود را توجیه می​کند. یکی می​خواهد با شبح تروریسم مبارزه کند، دیگری می​خواهد جلوی انقلاب مخملین را بگیرد، یکی در توهم جاسوس​یابی ست و دست​های پنهان "دشمن" و این حکایت سر دراز دارد...

به امید آزادی تمامی دربندان عقیده . به امید روزی که حقیقت آن نباشد که مفتش خواهان شنیدنش باشد. به امید روزی که هیچ دانشجویی در سرزمین ما فریادش به آسمان بلند نشود در حالیکه می​خواهد بداند "حقیقت سفارشی " کدام است...