« "ما هم در اين خانه حقی داريم" | صفحه اصلی | بچه​دار شدن يا نشدن مسئله اين است!:) »

بيا از عمه حرف بزنيم...

صحنه​ی اول: اصفهان- اردی​بهشت ۱۳۸۴
اولين بار و آخرين بار که ديدمش، با قامت کوچک و ظريفش به طرفم آمد. چادری گل گلی از همان چادر مجلسی​های خطه​ی اصفهان به سرش بود و چارقدی در زير آن که گردی صورت سفيدش را در خود قاب کرده بود. مهمانی​ای بود به افتخار من و بيژن که غایب بود. مامان تعدادی از اقوام نزديک اين​وری ها و تعدادی از اقوام آن وری​ها را در رستوران خوان گستر جلفا دعوت کرده بودند. همان جا بود که دیدمش. با اين که بی​نهايت تميز و مرتب و زيبا لباس پوشيده بود اما چادر گل​گلی مجلسی​اش با ظاهر هيچ يک از اين وری ها و آن​وری​ها هماهنگی نداشت. با سبکی و نرمش خاصی به طرف عروس مجلس آمد که شلوار سفيد و روسری سفید تحفه مکه تقديمی دخترخاله و مانتويی عاجی رنگ به تن داشت. مادر بيژن پيش​دستی کرد و به من معرفی اش کرد: "نازخاتون جون عمه​ی بيژن!" خم شدم که دو طرف صورت گردش را ببوسم. دو دستش را حلقه​ی صورتم کرد و دو ماچ آبدار از آن​هايی که صورتت را خيس می​کند اما لذتی بی​پايان دارد، بر روی گونه​های بزک کرده​ام نشاند. صورتم همچنان در دستانش اسير بود که گفت: "الهی قربون اون شکل ماهت برم. درست شکل بيژن منی! به همون خوشگلی!" خنديدم و يادم آمد که بيژن اين عمه را بی​نهايت دوست داشت. من هم دستانم را بر روی بازوهای نحيفش گذاشتم و تقريبا بغلش کردم و بوسه هايی نارنجی از طرف خودم و بيژن بر روی صورت سفیدش برجا گذاشتم. با هم عکس گرفتيم. همان جا نشست روی صندلی و من پشت سرش ايستادم. خواستم در غياب بيژن، عمه​ی سوگولی​اش را داری* کنم. هنوز همان جاست. عکس را می​گویم. اسير آلبوم عکس​ها. يکی از دستانش بر روی زانو و ديگری مشغول چادر گل​گلی. عمه آن شب که می​رفت باز مرا بوسيد و بوييد و گفت بوی بيژن را می​دهم...

صحنه​ی دوم: کالیفرنیا- مرداد ۱۳۸۶
از استخر برگشتم. گوشم در ميکرد. امروز پريدن از دايو را تمرين کرديم و من به گوشم رحم نکردم و پريدم و پريدم و لذت به یکباره در آب گرم فرورفتن را چشيدم و چشيدم. خسته​ام از اين روزهای پرکار و کمی بلاتکليفی. تازه از حمام بيرون ​آمدم و لرز کردم. گوش درد کار خودش را کرد. روی تخت دراز کشيدم و به دوستی زنگ زدم تا دمی از فکر و خيال که فکر می​کنم به خاطر آمدن روزهای قورباغه ايست،خلاص شوم. بيژن دور و ورم می​پلکد. کارت تلفن خريده که به خانه زنگ بزند. شايد آشفته است. نمی​دانم! اما من سردم شده و در گرمای بالای ۲۵ درجه​ی سانتی​گراد خودم را در زير پتو مچاله می​کنم. تلفن زنگ می زند. بیژن طبقه​ی پایین آهسته با کسی که آن ور خط است حرف می زند. سرم را از زیر پتو بیرون می​کشم. گوشهایم تیز می​شوند. تلفن از ایران است. حتما خبر خوبی نیست. او همیشه عادت دارد با ایران که حرف می زند با صدای بلند حرف بزند. اما این بار صدایش مثل همیشه نیست. از پله ها بالا می​آید. دست راست می​پیچد توی اتاق مهمان. امواج تلفن باردار خبرهای بد از ایران به اینجا هستند. حالا می​دانم که با مامان حرف می​زند. یک لحظه از ذهنم می​گذرد: نکنه بابا جان؟ اما صحبت​های رد و بدل شده​ بین او و مامان خیلی زود مرا از اشتباه بيرون می​آورند. حالا با باباجان حرف می​زند. صدايش ناگهان می​شکند و قلب من هم. عزيز دل من در اتاق مهمان، پای تلفن صدايش باز هم می​شکند و نمی​تواند به پدرش تسليت بگويد. نمی​دانم چه شد که سرما، گوش درد، لرز، خستگی، همه یک جا پرکشیدند و من از تخت و گرمای پتو بیرون پریدم. نشسته بود آنجا و سعی می​کرد صدایش را دوباره جانی دهد. بغلش کردم. لبانم پشت گردنش جای گرفت. به خود فشردمش تا تقسیم کنیم با هم دردی را که از سیم تلفن به این سو می​آمد. و چه سخت است این دردها که گاه و بی گاه سر و کله شان پیدا می​شود و یادآور می​شوند که سالهای سال سپری شده اند درآن خاک محبوب. تصاویر ذهنت آشفته می​شوند. به هم می​ریزند و تو دیگر هرگز فرصت بازسازی این تصاویر را نخواهی یافت.

خواب با چشمان هر دو ما بیگانه شده . در تاریکی اتاق، سرش را در آغوش می​گیرم. به ستاره​ها که در قاب پنجره​ی اتاق به رویت چشمک می زنند خيره می​شوم و به او می​گويم: بيا عزيزکم! بيا از عمه حرف بزنيم. از همان صورت سفيد گرد قاب شده در آن چارقد زيبا. بغضش هنوز آنجاست. می​گويد: "روزهاي تابستان که در خانه​ی عمه بوديم، بهترين روزهای دنيا بود. چقدر خاطره! چقدر محبت ! چقدر مهر بود آن جا! عمه همه را با خود برد...

نوازش دستانش هنوز آنجاست، بر روی گونه​هايم. همان روزی که با مهری بی​پايان از ته قلبش قربان صدقه​ی شکل ماه من و بيژن می​رفت...

* داری کردن : هوای کسی را داشتن. مثل شوهرداری و زن داری :)