« | صفحه اصلی | اين مکان مقدس کتابخانه :) »

یک پست سیاسی، اجتماعی، درسی و رمانتیک!

سياسی:
* اگر يک روز امکان تصميم​گيری برای تعيين واحدهای دانشگاهی را داشته باشم، اولين کاری که می​کنم اضافه کردن ۴ واحد درسی اجباری به نام" آداب مصاحبه و پاسخگويی به سوالات و مدام نخندیدن" است البته برای کليه​ی دانشجويان و در هررشته​اي. نمی​دونم بعضی​ها مشاوری چيزی ندارند که بهشون ياد بده چطور بايد به سوالات يه خبرنگار جواب داد؟ با قدرت و استحکام و دلیل و منطق هرچند که بدونی بعضی از دلیل​هایی هم که میاری دوغه! نه با خنديدن و شوخی کردن و نگاه عاقل اندر سفيه انداختن به طرف! ديگه همين.

اجتماعی:

جواب "قبولی" اومد. به دنبالش ۴۰ ساعت کلاس فشرده​ی تعلیم و تربیت اجباری. بعد دیپلم پایان ۴۰ ساعت با موفقیت. جانی کندم این هفته و این جان کندن مشکل، روان نبودن در زبان تخصصی انگلیسی است. اما خوب بود. استادها محشر بودند. ​دو تا خانم سیاه​پوست نازنین و یک آقای سفید پوست با ۳۵ سال سابقه​ی تدریس پشت سرشون. روز اول تو کلاس ۲۵ نفری بین همه​ی همکاران آینده​ی آمریکایی الاصل ( یک خانم ارمنی هم بود که سالهاست اینجاست و رشته​ی تحصیلی​اش ادبیات انگلیسی بوده) مجبور بودیم بلند بشیم و با صدای بلند بغل دستیمون رو معرفی کنیم.​راجع به سابقه​ی کار و تدریس و زندگی و چیزهای موردعلاقه اش و سفرهایی که رفته و چرا می​خواد معلم بشه و هدفش تو زندگی چیه و همین چیزها... البته موضوع به اینجا ختم نمی​شد همش تکلیف و کار داشتیم از ساعت ۸ صبح تا ۵ بعداظهر. باید بلند می​شدیم و یکی یکی آموخته​هامون رو با دیگران تقسیم می​کردیم.​ همه​ی گروه موظف بودند که حرف بزنند هرچند در گروه ما پاتریک چند باری جور ما رو کشید:) روز اول در جمع حرف زدن سخت بود ولی بعد از اون دوباره تونستم اون روی پرروم رو تحریک کنم که بیاد جای اون روی خجالتیم رو بگیره. یادم اومد به شاگردام چی می​گم: "حرف بزنید حتا اگر گاهی اشتباه می​کنید!" ...

دوستان خوبی پیدا کردم و روزهای سخت ولی پرباری رو گذروندیم. از این همه تحقیق و بررسی و اهمیتی که به آموزش و پرورش می​دهند خوشم می​آید حتا اگر نتیجه اون نتیجه​ی ایده​آل نباشه ولی مهم اینه که اینا دارند روش کار می​کنند. صبح​ها ساعت ۵:۳۰ نه یک دقیقه این طرف و نه یک دقیقه اون طرف، چشمام باز می​شد و ساعت ۴۰: ۶ دیگه تو ماشین بودم و عازم کلاس. همسرک هم می​گفت: " ول کام تو امریکا عزیزم!" و مدام دلش قیلی ویلی می​رفت که منی که از صبح زود (وقتی هوا تاریکه) بیدار شدن بیزارم حالا ناچارم که صبح زود بدون حضور خورشید خانم تو آسمون، از تخت گرم و نرم بیرون بیام. و این صبح زودها قراره تا یک ماه دیگر به شدت هرچه تمام​تر شروع بشه و من یهویی بپرم تو دل کار واقعی و تمام وقت. با این همه، یک هفته​ی تمام طلوع خورشید رو دیدن، لذت​بخش ترین لحظه ی این هفته​ی پربار بود.​چقدر تکنیک جدید یاد گرفتم و با آدم​هایی با روح بزرگ آشنا شدم...

باز هم اجتماعی:

اون سمینار دو روزه​ی "آموزش زبان به کودکان و نوجوانان" هم عالی بود. سمینار در هتل Marriot برگزار شد و متاسفانه ناهار هم لطف کردند و هر دو روز مهمانمان کردند و نشد که نشد جیم بشم برم یه چلوکباب دبش به جای فرناز بخورم:( اون جا هم باید یه چند باری تکنیک​هایی رو که یادمون می​دادند با شعر و تئاتر و آواز و این چیزها در گروه​های چند نفره به نمایش می گذاشتیم. آخرین نمایش مال گروه ما بود که قرار شد من معلم فرانسه بشم و فابیو شاگرد زرنگ ولی شیطون کلاس بشه که فرانسه اش هم خوبه. میری اسپانیایی بود، و چند نفری هم از مکزیک و پررو و اکوادر و آمریکا تو گروهمون بودند. چنان نمایشی ترتیب دادیم که همه از جمله مدرسی که از دیترویت اومده بود در آخر نمایش لپ​هاش رو گرفته بود و مدام پشت سر هم می گفت که هم دلش هم لپ​هاش درد گرفته. همه ی ما برای ده دقیقه تبدیل شده بودیم به بچه​های ۱۳-۱۴ ساله. احساس می​کنم گاهی فراموش​کردن دنیای بزرگ​ترها و دور شدن از هیاهوی این دنیای گاهی پر از خشونت و تبدیل شدن به یک بچه یا شاید بچه​هایی که در وجودمان داریم ولی بهشون اجازه​ی سربرآوردن و خودی نشان دادن نمی​دهیم، بد نباشه...
تازه یک چک ۲۰۰ دلاری هم به همه​ی ما معلمان عزیز به خاطر قبول زحمت کردن و شرکت کردن در این کنفرانس دو روزه هدیه دادند!

درسی و دانشگاهی:

مجبورم و باید دوباره برگردم دانشگاه. ​اون "قبولی" مال همین بود.​ هندوانه​هایی که دارم بلند می​کنم به شدت دارند سنگین می​شوند. ​تزم مونده و چند ماهیه به استادم ننوشتم که اینجانب زنده هستم و نفس می​کشم. حالا این دوره​ی اینجا هم شروع می​شه و کار هم همزمان شروع می​شه.​حتما خستگی زیادی به همراه داره ولی من هیجان زده​ام.​ من تا آخر عمرم باید یه پام دانشگاه باشه و دانشجو بمونم. چند تا نقشه​ی دیگه هم دارم. اسپانیایی و تاریخ دو رشته​ی موردعلاقه​ی فعلی من هستند.​ تو لیست ذهنی آرزوها و آمال​های زندگی​ام اضافه​شون کردم و می​دونم یه روزی باید به حقیقت تبدیل بشند. چیزهایی رو که دوست دارم همیشه تو این لیست ذهنی وارد کردم. به ترتیب خودشون رو تو زندگیم نشون می دند.​ باید منتظرشون باشم.​ باید براشون جای خالی باز کنم توی همون لیست آرزوهای ذهنی. امتحان کنید! جواب می​ده! معجزه می​کنه!

رمانتیک:

​از همه​ی دوستان گل نازنینی که حالم رو پرسیدند، چه با ای-میل، تلفن و کامنت یه عالمه سپاسگزارم و روی ماه تک تکتون رو می بوسم از راه دور.​ دلم برای وبلاگ خوندن و سرزدن به همه​ی شما که دوستان بسیار بارزشی برام هستید، یک ذره شده.​ این وبلاگستان صندوقچه​ی باارزشیه که یه عالمه جواهر زیبا و گوناگون و رنگارنگ و دوست​داشتنی رو تو دلش جا داده...