« روزمان مبارک! | صفحه اصلی | بهار بهار باز اومده دوباره »

یادداشت​های پراکنده

۱- خبر درگزشت مريم فيروز رو همين الآن در راديو زمانه و بعد در سايت مسعود بهنود و بعد در ايران امروز خوندم. هنوز چند ماهی نيست که کتاب سه زن را تمام کردم. بهنود نوشته اين دومين شخصيت کتابش است که درگذشته. از خواندن گوشه ای از نامه​ی همسر مريم به رهبر فرزانه، بی​نهايت متاثر شدم. متاثر تر اينکه فيلم هايی که اين روزها در يوتوب دست به دست می​گردد، نه تنها نشانه ای از ريشه کن شدن خشونت ندارند که به نظر می​رسد، خشونت نهادينه و ريشه​دار تر شده. چطور میشه موی بلند یک جوان را با يک وسيله ی عصر هجری کوتاه کرد و به درد او خنديد؟ تازه از دست گلشون هم فيلبرداری می​کنند.

۲ -البته فراموش نکنیم که مردم ما همیشه "مردم فهیم و عظیم و واقعا جان برکفی" هستند و به "وظایف ملی میهنی​شون" همواره عمل می​کنند و "مشت محکمی" بر دهان "دشمن" می کوبند.

۳- افتضاح اين سردار زارعی و فانتسم ايشون در برپا نمودن نماز جماعتی از پری​رويان برهنه واقعا تهوع آوره. " واعظان کين جلوه در محراب و منبر می کنند/ گر به خلوت می​روند آن کار ديگر می کنند" البته من فکر کنم ايشون به درجه​ای از ذوب رسيده بوده و چنان در حالت خلسه فرو رفته که يک آن فکر کرده که به بهشت برين وارد آمده و حوريان خدمتش را می​کنند و در جوی آبش شير و عسل جريان دارد و خلاصه گفته ابتدا نماز شکر به جا بياورم تا برم سر اصل قضيه. شرم آوره...

۴- فردا دوباره صبح زور عازم دیار اورنج کانتی هستم تا در يک کنفرانس و کارگاه آموزشی(ورک شاپ) به مدت سه روز شرکت کنم. سعی می​کنم به دوری و دلتنگی فکر نکنم. دو روز هم هست که در اين هوای بهاری بدن درد و گلو درد گرفتم و کلی به هم ريختم. سبزه​ی قشنگمون هم در آمده ولی همسرجان قراره برای سفره ​ی هفت​سینمون يک سبزه​ی بزرگتر بخره. آمدن نوروز و بوی سنبل و بنفشه های رنگارنگ، عليرغم بيماری بدجوری سرحالم آورده. اين اولين نوروز ما در خانه ی خودمان است.

۵-هفته​ی پيش جمعه رفتم مدرسه که يه کم کارهای دفتری​ام رو راست و ريس کنم، ماشينم رو بيرون مدرسه پارک کردم. می دونستم نبايد اونجا پارک کنم ولی کردم. يک ساعت بعد که برگشتم شيشه ی ماشينم رو شکسته بودند و ضبط نازنين سونی ام رو که پزش رو به همسرم می دادم که ام​پی​تری هم می​خونه برده بودند. احساس شوکی که بهت در ان لحظه دست ميده خيلی بده. تا دو روز اون صحنه رو فراموش نمی​کردم. پليس مدرسه کلی عذرخواهی می​کرد و می​خواست دلداری بده. همه​ی اينا به درک. تنها مشکل اينه که این دو روزی که می​​رفتم کالج از شنيدن اخبار تو ماشينم محروم بودم و برگشتنی هم همش خودم بايد شعر می​خوندم يا با همسرک تلفنی حرف می زدم (البته با گوشی ها). مشکل اينه که بايد اون قسمت داشبورد رو که يارو آقا دزده زده لت و پار کرده، تعويض کنيم و ماشاالله وقت نداريم.

۶-ديروز تو راه خانه زنگ زدم به مسيو بيژن و برای اون که مشغول باغبانی بود چند تا شعر با صدای خروسيم خوندم. و باز کلی تحويل گرفته شدم. (قابل توجه سپيده:)

۷- من فيلم سنتوری رو ديدم و البته در سينما و پرداخت ۱۰ $ و بدون تخفيف دانشجويی. دلم می​خواد راجع بهش بنويسم. بازی رادان فوق العاده بود، صدای چاوشی محشر و گلشيفته ا ف ت ض ا ح ... از مهرجویی بیش از این ها توقع داشتم...

۸- مهمترين چيز اينکه به پروين، سخنرانی اش و جايزه​اش افتخار کردم و دست آقايون اطلاعاتی درد نکنه که در کمترين فرصت قابل تصور، علیه خودشون تبلیغ کردند. اصلا جور دیگه ای ممکن نبود :)

۹- يکی از همکاران لاتين تبار من می​گه هنوز از به ياد آوردن جوک معروف ا.ن. در دانشگاه کلمبيا در مورد عدم وجودهمجنس باز در ايران، از خنده دل درد می​گيره.

پی​نوشت :۱ قسمتی از نوشته ی بهنود:
"خانم فیروز اولین زنی بود که عضو شورای مرکزی یک حزب بزرگ [حزب توده ایران] شد. دختر فرمانفرما که مه قافله اش از بزرگان علم و صنعت و سیاست بودند، این همه را رها کرد و عضو حزب توده شد. در زمان خود چنین صیدی برای حزب توده بسیار مهم بود. با همین سرنوشت همراه شوهرش نورالدین کیانوری بعد از کودتای ۲۸ مرداد از ایران گریخت، و محکوم به اعدام شد. بیست و پنج سال تبعید در مسکو و آلمان گذشت تا بعد از انقلاب در سال ۱۳۵۸ به تهران بازگشت. اما این بار مقدرش بود که پیرانه سر به زندان افتد. و چنین بود تا زمانی که دیگر جز پاره استخوانی از او نمانده بود، در این هنگام در گفت و گوئی که گفته می شود انجام دهنده اش همسر سعید امامی بوده است، از زندگی خود با نهایت بی حوصلگی ولی همچنان پر از آرمانخواهی ، بدون ندامت سخن گفت. کتابی بی ارزش بود اما همین قدر که نشان از وی داشت خریده و خوانده شد. دست روزگار سال ها بعد مصاحبه کننده را به سرنوشتی مشابه خانم فیروز دچار کرد در زندان انفرادی . خانم فیروز در زندان اولین کسی بود که با کاپیتورن فرستاده حقوق بشری سازمان ملل سخن گفت و برخی از پرده ها را بالا زد و به همین گناه مدتی را در سلول انفرادی گذراند."پی​نوشت ۲:
بخشی از نامه​ی کیانوری در ایران امروز:
" يادآورى مى‌كنم كه من در آن زمان ۶۸ ساله بودم. همسرم مريم را آنقدر شلاق زدند كه هنوز پس از ۷ سال، شب هنگام خوابيدن كف پاهايش درد مى‌كند. البته اين تنها شكنجه "قانونى" بود كه به انواع توهين و با ركيك‌ترين ناسزا‌گوئـى‌ها تكميل مى‌شد (فاحشه، رئـيس فاحشه‌ها و ...) آنقدر سيلى و توسرى به او زده‌اند كه ‌گوش چپ او شنوائيش را از دست داده است. يادآور مى‌شوم كه او در آن زمان پير زنى ۷۰ ساله بود. "