« آقای کوک و گيتارش | صفحه اصلی | »

شاید روزی دیگر به یاد بیاورم...

مريض بودم ديروز. از مدرسه به کالج بارها عطسه کردم در ماشين. زودتر از ساعت موعود به کلاس رسيدم. همان جا در ماشين نشستم و به ساعت نگاه کردم. از خداحافظی بيزارم به خصوص خداحافظی از شاگردانم. به دور و برم نگاه کردم. برگه های امتحان. برگه های پاسخ گويی. جعبه​ی شيرينی نخوچی که قرار است سورپريزشان کند شاگردانم را و دهانشان را شيرين در هنگام خداحافظی. دلم نمی خواهد منتظر باشند. منتظر امتحان. از امتحان خوشم نمی آيد و دلهره​هايش. قبل از ساعت ۳ پست در کلاسم. جمعی از شاگردانم رسیده اند. زودتر از من. با نگاهم و لبخندم می​خواهم آرامشان کنم شاید. یادم رفته که هنوز عینک آفتابی سپر چشمانم شده. چشمانم را نمی بینند و غمی که آنجا خوش​نشین است. فيليپ مضطرب است. لورا خندان. جولی شاگرد سوگولی​ام نيست. بوريس يکی از محبوب​ترين شاگردانم، هنوز پيدايش نشده. از او می​پرسم. می​گويند در راه است. وارد کلاس که می شوم، فيليپ به طرفم می​آيد. سوالش را نپرسيده، لبخندی می زنم و می​گويم فيليپ سخت نگير. سوال ها سخت نيست. دلم می​سوزد. ياد چند سوال" بدجنسانه"ای ميافتم که ديشب طرحشان کردم. در جا پشيمان می​شوم. منتظرم که بقيه از راه برسند. جولي، بوريس، ونسا، اپريل و دنيل...

با لورا گپ می​زنم که صدای شاد جولی آمدنش را خبر می دهد. رويم را که بر می​گردانم، جولی با گل رز قرمزی در يک دست و سه بادکنک در دست ديگرش، به رويم لبخند می زند. روی بادکنک را می​خوانم: " دلمان برايت تنگ می شود!" بغض می کنم. به طرفش می​روم. پشت سرش ونسا با دست گل بزرگتری وارد کلاس می شود...
- "Oh. ma belle Julie, il falliat pas! Vanessa!"
در آغوشم جای می گيرند. يکی بعد از ديگری. می​بوسم گونه های هر دو را. غم دنيا آمده آنجا در گوشه​ی قلبم و نفسم را تنگ می​کند با بارش. بچه​ها غمگينند و من غمگين​تر. من غمگين​ترم چون نمی​توانم کلاس پاييز را قبول کنم. خداحافظی سخت است با جولی که اسمش ماريسلا بود روز اول. گفت اسمش را دوست ندارد. اسمش را گذاشتم "جولی". سه ماه جولی صدايش زديم همگی. ای-ميل هايش را با نام جولی تمام می​کند و کارت روی دسته رز قرمز را هم با جولی امضا کرده است. ..

و بعد بوريس می​آيد. مثل هميشه شوخ و شاد. سوگولی من است مثل جولی. عاشق استارباکس است و اذيتش می کنم که اگر باز به استارباکس برود، نمره​ی قبولی از کلاسم نخواهد گرفت. وارد کلاس که می​شود، ادای گريه کردن را در می​آورد و می گويد:​" مادام دلم برايتان تنگ می شود!"...

قبل از امتحان نان نخوچی تعرفشان می​کنم. می گويم انرژی بگيريرد قبل از امتحان. بعضی مزه​ی نان نخوچی را دوست ندارند و بعضی دومی را می​خواهند. عکس می​گيريم با دست گل ها و بادکنک​های بچه​ها.

و امتحان شروع می شود...

يک ساعت بعد يکی يکی را موقع خداحافظی در آغوش می​گيرم. کلمای مهرآميز رد و بدل می کنيم. آرزوی موفقيت و شايد ديداری ديگر. می​گويند بهترين استاد فرانسه شان بوده ام. می​گويم فرانسه شان عالی است. حيف اگر رها کنيدش. دنيل اما یکربع است که امتحانش را داده اما هنوز منتظر سرجایش نشسته. آهسته با نوک کفشم به طرفش می روم. نمی خواهم تق​تق کفشم، تمرکز دیگران را برهم زند. آهسته می پرسم چرا نشسته؟ می گوید دلش نمی آید برود. باز چيزی آنجا در انتهای قلبم، نيشی می​زند...

و سخت است خداحافظی با کلاسی که سه ماه، مهمان من و شاگردانم بود. همه رفته اند. من ماندم و صوفیا و دسته گل ها و بادکنک​ها. در راه ​پله الکس پسرعموی صوفیا باز پیدایش می​شود. با یک سبد پر از گل سفید. صوفیا از پشت سرم می​گوید: "این دسته گل هم از طرف من و الکس. کار مادرم است" و من باز پر می​شوم از شادی و گریه. باز بغض و بوسه و بغل...

گونه هایم خیس می​شود سرانجام. در میانه​ی بزرگراه... و بعد ناگهان با دیدن سه بادکنک رنگی سرکش در صندلی عقب که آینه را پرکرده اند، از ته دل می خندم. صورت​های شاداب و خندان جولی، فیلیپ، پتریسیا، لورا، بوریس، ونسا، روسیو، لورنا مهمان چشمانم میشوند در آن شلوغی خسته​کننده ی بزرگراه ...