« شاید روزی دیگر به یاد بیاورم... | صفحه اصلی | ۲۲ خرداد و پيامدهايش »

مثل ايران ما مثل سفره​ایست رنگین. ساليان سال است عده ای چون مور و ملخ به جانش افتاده اند. می​برند و می​خورند. گاهی به نزديکان و دوستانشان هم حالی می دهند از این خوان گسترده. فيلم سخنرانی آقای پاليزدار را در يوتيوب ديدم و باز غمم گرفت. ايشان چند سال پيش که خودش و يارانش از اين حال ها به آقايان و برگزيدگان! می دادند ياد خون پايمال شده​ی شهيد همت​ها و کشوری​ها به قول خودشان نبودند؟ حالا گيريم که بودند اما صدايشان را کسی نمی​شنيد و گوش شنوايی نبود، قبول! اما اين سه سال صدارت الف نون وجدان ايشان کجا بود؟ خواب سنگينی رفته بود حتما که حالا به يکباره بيدار شده و فيلش ياد خون شهيدان کرده و خواب زده شده که بايد پته ها را آب دهد تا وجدانش آسوده شود. اين افشاگری ها تنها گوشه ايست از چپاولی که اين مهمانان ناخوانده در این سی سال مرتکب شده​اند. چه کردند با مردم ما و کشورمان که افشاگری​هایشان هم مثل فیلم آبکی خنده​داریست که جگرت را می سوزاند از بس یخ است و خنک.

وای به حال کشوری که عده ای توهم زده، پارانویاک و بی عقل در راس امورش باشند. حالا چه طرف کراواتی باشد مثل این وری یا ریش داشته باشد تا پای چشمش مثل اون وری. این یکی مملکتی را دارد به ... می دهد با یک جنگ مزخرف و آن یکی هم مملکتی را به ... داده است با بی عقلی...