« اينگيريد بتان​کور آزاد شد | صفحه اصلی | خاطره ای مثل قاب عکس روی دیوار... »

تولدم مبارک با کمی تاخير:)

۱- از راه رسیده و گرما زده و کمی خسته، خیال آب ولرم وسوسه ام می​کرد. داشتم آماده می شدم برای حمام رفتن که بیژن دکمه​ی پیام​های تلفنی را فشار داد. صدای مامانم میخکوبم کرد: عزیزم تولدت مبارک! زنگ زدم تولدت رو تبریک بگم... همان جا، نیمه​برهنه روی تخت دراز کشیدم. چشمم به گل کاغذی​های قرمز تو تراس بود و گوشم به ۱۴ پیام تلفنی. صدای زهره از پاریس، منو با خودش برد به پاریس و خیابان هوشت و رستوران یونانی اون شب خداحافظی. گفت داره می​ره ایران همین سه​شنبه. خیالم رفت به جردن و قدم زدن های بعد از کار با زهره​ی عزیزم تا سر ولیعصر. عاشق تمام اون پچ​پچ کردن​هامونم و بیزار از فاصله و فاصله و فاصله. گفت داره میره جشن عروسی کوچکی بگیره برای دل پدر و مادرش. گفت "دعوتی و قدمت بر روی دیده ولی نیستی که دختر!" گفت عزیزم تولدت پیشاپیش مبارک... صدای سانی از ایران می​گفت عاشقمه. می​گفت اعیز دلم تولدت مبارک . می​گفت با بیژن بهت خوش بگذره. بیژن می​خندید و من رفته بودم به خیابون کاخ. به انقلاب و اتوبوس​هاش، خطی​هاش، مینی​بوس​های بوگندو و قراضه​ش و قدم زدن و قدم زدن و قدم زدن با سانی. به روزهای کتاب و فیلم و اهنگ​های مورد علاقمون. به روزهای اول دوستیمون تو دانشکده​ی ادبیات. به روزهایی که سانی وسط درس، سرکلاس، برمی​گشت و بند کفشم رو باز می کرد. کلاس های خانم موثقی و هرهر کردن​هامون. به مولیر و سنگ قبرش که فقط خود سانی می دونه چیه:) به تن ماهی و لیموترش خوردنمون. به خونه​های قدییییییمممییییی که کشف می کردیم با هم و به تئاتر شهر رفتن​هامون...

صدای مینو باز منو کشوند به پاریس. به تهران. شاگرد خصوصی و بعدها دوست عزیزم. به پاریس و باز رستوران یونانی و رقص روی میز:) به حرف زدن هایی که تمامی نداشت. به خنده​ها و گریه ها و گپ زدن هامون. به دنیایی که از بس کوچیکه باز ما رو به هم نزدیک کرد. مینو می​گفت:"خانومی تولدت مبارک!"... صدای بعدی نفسم رو گرفت. شفق نازنین من. شاگرد عزیز اولین تجربه​ی درس دادنم تو دانشگاه. شربت​های خوشمزه​ی مامان شفق که گاهی از بس دلتنگشون می​شم، بغض می​کنم من شکمو. شاگرد سوگولیم که مثل بلبل فرانسه حرف می زنه با اون صورت مثل ماه و دل مهربونش. یاد روزهایی افتادم که میزبان شفق بودم تو بزانسون. شاگردم که دیگه دوستم شده بود، چند روزی مهمان خونه​ی قشنگ و نقلی​ام شده بود... باز گوش هام رو تیز می​کنم. فریده از ایران. نگران اتش سوزی​های اینجاست و تولدم رو تبریک میگه. دوستش دارم با این همه مهربونیش. یاد گپ زدن​هامون تو اون کافه​ی خوشگل خیابون برست میافتم. Chocolat Chaud, Croissant و perrier و گپ زدن و گپ زدن و گاهی هم تر شدن چشمامون. ما دیر همدیگر رو پیدا کردیم و زود همدم و همصحبت شدیم. هنوز تو بزانسون تصورش می​کنم. باورم نمیشه رفته ایران. یاد روزهای سرد بزانسون و خرید کردن های دونفریمون میافتم تو پرومود... لبخند می زنم و باز گوش هام رو تیز می​کنم برای پیغام بعدی. پرستو با صدای لوندش می​گه : "فردا تولدته... گلی! تولدت مبارک عزیزم!" و من یاد روزهای دبیرستانمون میافتم و دیدار دوباره ی سال​ها بعد. به طور اتفاقی. دوباره همدیگه رو پیدا کردیم تو فرانسه و بعد اینجا. دنیا از کوچکی دیگه کف دستامونه... و باز تبریک و تبریک و تبریک... هنوز روی تخت ولو شدم و چشمام به گل​قرمزها خیره شده. وقت می​خوام تا خیالم برگرده از سفر طولانیش در زمان و مکان...

۲- بعد هم نوبت ای-میل هاست. باورم نمیشه امسال این همه دوست گل تولم رو یادشون مونده باشه و تبریک بگند. شهرزاد، آزی اعیزدلم، داداش کوچولوی عزیزم، کامبد دوست نازنين قديمي گلم، دخترخاله​ی یکی​یه دونه، و دختر داییم که سالهاست ندیدمش...

۳- از برکلی برگشتيم با يک عالمه خاطرات خوب. اولين بار بود که در کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان آن هم نوزدهمین دوره​ی آن شرکت می​کردم. ديدار دوستان قديمی و پيدا کردن دوستان جديدی که از ايران و اروپا و آمريکا آمده بودند، واقعا لذت بخش بود. صنم عزيز رو بعد از چند سال بغلش کردم و بوسیدمش. لوا که کلی گله و دوست داشتنی. ياسمين عزيزم که يسمين صداش می​کنم و تازه کشفش کردم. این دخترک نازنین رو کلی عاشقش شدم و قراره "بی اف اف"هم باشیم. تازه با هم کافه لاته خوردیم و کرپ با نوتلا و موز مهمون این خوشگل خانوم. عشا و لیلا که عاشقشونم و عاشق گردنبند فیروزه​ی ماهی که یسمین، عشا و لیلا برای تولدم بهم دادند و سورپریزم کردند. کلی دوست خوب پیدا کردم. کلی گریه هم کردم بابت "مادران خاوران" که صنم راجع بهش تو رادیو زمانه نوشته. روزهای خوبی بودند و آدم های نازنینی که همنشینی با اونها بسیار لذت بخش بود...

فرصت کنم راجع به مسائل حاشیه ی کنفرانس می​نويسم. جدی هاش رو صنم و لوا زحمتش رو می​کشند...

۴- روز تولدم هميشه حوادث ۱۸ تير رو به يادم مياره...

۵- ممنون از همه​ی دوستان گلی که سالگرد عروسی ما رو تبریک گفتند. واقعا نمی​دونم با این همه محبت چی کار کنم. اگر پیامتون بی​جواب موند بذارید به حساب گرفتاری و سفر و درس و پیپر و مشق و یه عالمه کتاب و مقاله که این استاد بیرحم من رو دستم گذاشته و منم زدم به سیم آخر و این هفته نمی خوام کارم رو تحویل بدم چون چند صد صفحه رو نخوندم" لذآ" نمی​تونم راجع به چیزی که نخوندم مطلب بنویسم. بوس برای همه...