« تولدم مبارک با کمی تاخير:) | صفحه اصلی | شب شب شب، پيپر، پيپر، پيپر »

خاطره ای مثل قاب عکس روی دیوار...

وقت استراحتم گفتم نگاهی به راديو زمانه بزنم ببينم دنيا چه خبر از چند ساعت پيش. با ديدن خبر "خسرو شکيبايی درگذشت" چشمام گرد شدند و نفسم گرفت. انگار جلوی چشمانم روزهای خانه​ی سبز ديدن دود شدند و رفتند هوا. بغض کردم و انگار فریاد " اين زن حق منه، مال منه، سهم منه" ی هامون در کلاس خالی​ام پیچید. شکیبایی گوشه ای از روزهای دور و خاطرات آن دوران بود. رفتنش انگار پایان یک دوره از زندگی​​ام بود، پایان خاطرات آن دوران. به ساعتم نگاه کردم، ساعت ۱۲ شب در ايران. بايد با يکی حرف بزنم. به آزی زنگ زدم. صدای خواب آلوده اش در تلفن پيچيد. از خبر گفتم و گفت که خبر رو شنيده. آه کشيديم هر دو و از خانه​ی سبز گفتيم و خسرو شکيبايی و مرگی که تعبيرش کرده بود به تبديل شدن به خاطره مثل قاب عکس روی ديوار. دلم می لرزد اين روزها. نکنه وقتی برگردم که آدم هايی که دوستشان دارم تبديل شده باشند به خاطره و قاب عکس روی ديوار؟ ...