« من برگشتم... | صفحه اصلی | اول مهر »

دو سال و نیم بعد

دو سال و نيم بعد. برگشتم به شهری که هميشه آغوشش پر از آرامش بود. به ميان دوستانی که دلتنگ بغل​های گرمشون بودم. کوچه های آشنا، درهای دوست داشتني،گلدون​های شمعدونی رنگارنگ، پنجره​های افراشته، راهروی زيبای موزه ی زمان که دلتنگی​ها و شادی​های آن روزهام رو شاهد بود، و ديوارهای شهر که هزاران داستان رو در دلشون جا داده بودند. اما اسم​ها رو فراموش کرده بودم. خيابان "موران"؟ نگین آدرسش رو که داد کلی فکر کردم تا يادم بياد کجا بوده. خيابان شارل نوديه؟ باز فراموش کرده بودمش. می ترسيدم از این فراموشی​ها. یادرفتن​ها گاهی دلم رو می​لرزونه. حالم رو خراب می کنه.

دو سال و نیم بعد که برگشتم به شهرکوچک سبزم، احساس کردمش اون ترس موزی فراموش کردن رو. یاد سانی افتادم و اون کتاب شعری که یادم نیست نویسنده​ش کی بود. یاد دکلمه کردن اون بیت افتادم که جیغ هردومون رو یه جورایی در آورد. همونی که می گفت: " بدتر از مرگ است ان دردی که باز، زندگی می​خندد و ما نیستیم..." دلم نمی​خواد این دردها به سراغم بیاد. از فراموش کردن و فراموش شدن واهمه دارم. بارها تو شهر کوچک سبزم که "سیتادل"ش ( citadelle) درست سی تا دل از آدم می بره، چشمام رو بستم و بو کردم. دلم می خواست همه​ی اون بوهای آشنا رو بذارم تو يه شيشه و با خودم بيارمشون اين ور آب. بارها چشم دوختم به تابلوهای خيابون ها، صورت آدما، اسم فروشگاه​ها، درها و پنجره ها، مبادا که فراموششون کنم. جای خالی مغازه​ی فرش​فروشی و صاحبش بدجوری دلم رو درد آورد. زل زدم به مغازه​ی جديد. به ته مغازه. همون جایی که بهش می​گند پستو. همون جايی که صاحب فرش فروشي، تک و تنها، دراز کشيد و ديگه بلند نشد. قلبم تير کشيد يهو. خاطراتی که تموم شده بودند اما هنوز حضورشون رو می​تونستی حس کنی. می​آمدند و سرک می کشیدند تو کوچه هایی که با بیژن، یا تنها و یا بادوستام قدم می زدیم. خونه​ی دوست داشتنیم هنوز همون جا بود. بعد از پله​ی صد و سوم. جرات نکردم در بزنم. ترسیدم صاحب جدیدش، شکل و قیافه​ی خوشکل اتاقم رو عوض کرده باشه. تبديلش کرده باشه به يه چيز هچل هفت. ترسيدم دلم بگيره از ديدنش. اما حياطش رو خوب نگاه کردم. مثل همون دو سال و نيم پيش بود. پله​ها رو و خونه ی ميريام رو. يه راست رفتم تو آشپزخونه ی زردش نشستم. با هم قهوه خورديم و انگور. انگورهای سياهش بعد از يک ساعت ديگه روی ميز نبودند. از پنجره​ی آشپزخونه به حياط نگاه کردم و به پله های اون طرفی که به اتاق من منتهی می​شد. ميريام گفت: "ديگه اون دانشجوی کوچولو رو از پنجره​ی آشپزخونه​ش نمی​بينه." بغض کردم اما ميريام خنده​م رو ديد. دو سال و نیم مثل باد گذشت...

پی​نوشت. من رسما، شرعا و عرفا دلتنگ ایران شدم این روزها. دلتنگ تئاتر شهرم و یک تئاتر درست حسابی رفتن. دلتنگ همه​ی اونایی که دوستشون دارم. دلتنگ همونیم که با​هاش بارها و بارها گربه روی شیروونی داغ و نیش رو می دیدیم. دلتنگ اونیم که اشکها و لبخندها دیدن فقط و فقط با اونه که می​چسبه. همونی که با شنیدن اسم شکوه و علیرضا عظمت، از پای تلفن غش غش می​خنده...