« خرده جنايت​های زن و شوهری | صفحه اصلی | سه زن »

"بهانه​های کوچک خوشبختی"

ظرف می شستم بدون دستکش که کسی زنگ در خانه را زد. اين وقت روز؟ در را که باز کردم دختر جوان ۲۶-۲۷ ساله ای پشت در با موهايی کوتاه، چشمانی به رنگ عسل، پوستی لطيف و لبخندی زيبا منتظرم بود. با مهربانی سلام کرد و بلافاصله گفت: "اومدم بگم از اين پوستری که تو حياط زديد خيلی خوشم مياد وهربار که می​بینم، از ديدنش خوشحال ميشم".

منظورش پوستر اوباما/بايدن بود. دستش را که دراز کرد، به دستانم که هنوز نمناک از آب بود نگاه کردم. گفتم :"دستام خيسند ولی ماچت می کنم به جاش" بعد گفتم: "همسايه ی جديد هستيد؟" گفت که دو هفته​است که ساکن اينجا شده. چند خانه آنطرفتر. پرسیدم یکی از این روزها وقت داری با هم چایی بنوشیم و بیشتر آشنا بشویم. لبخند زد و با خوشحالی اظهار تمایل کرد. پرسیدم: لهجه​ات انگلیسی​ست؟ گفت: "استرالیایی اما شوهرم انگلیسی​ست."

دیشب توی پارکینگ باز همدیگر را دیدیدم. به سوی هم رفتیم. گفت: "فردا خوبه برای چای؟" گفتم:" نه متاسفانه يه جلسه دارم سرکارم اما ميام سراغت. احتمالا هفته ی آينده!" شوهرش را که بی​شباهت به لردهای انگليسی نبود (البته از نظر خطوط چهره و حالتش) به من معرفی کرد. از فوتبال آمده بود، خسته و خاکی. دست داديم و خداحافظی کرديم.

زنگ در خانه را زده و نزده، بيژن با آغوش گرمش در را چهارطاق باز کرد. بعد از بوس و سلام و احوالپرسي، تصميم گرفتيم همسایگان جدید را دعوت کنيم همين جمعه. باز برگشتم و زنگ در خانه​اشان را زدم. شوهر لردمنش در را باز کرد. گفتم:" هي، باز منم. اومدم دعوتتون کنم برای ساعت ۶ روز جمعه. يه سالاد و يه چيز کوچيک هم درست می​کنم که چند ساعتی بتونیم با هم گپ بزنيم." گفت: ساعت ۷ نميشه؟ من از سرکار دير بر می گردم." گفتم: " اشکالی نداره! پس جمعه می​بينمتون."

حالا جمعه با يک کوکوی زرشک نشان و گردو نشان و از اون سالادهايی که در آن از شير مرغ تا جون آدميزاد را می​توانيد پیدا کنید،با همسایگان جدید خواهیم بود.

به این فکر می​کنم که چطور گاهی نشانه​ای، گلی، پوستری، لبخندی، سلامی، لیوانی آب یا آب پرتقال آدم​ها را به یکدیگر نزدیک می کند!