« آندريا | صفحه اصلی | به فروغ! »

بالاخره فاطمه هم اعدام شد...

امروز چهارشنبه ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸ / ۶ آذر ماه ۱۳۸۷ فاطمه خانم حقیقت​پژوه در تهران اعدام شد.

اين چند روزه دعا کردم تا اتفاقی بيافتد، دلی به رحم آيد و يا حتا معجزه ای شود. امروز روزم با خبر اعدام فاطمه حقيقيت​پژوه شروع شد. در آرشيو وبلاگ قبلی​ام پستی را که برای او نوشته بودم پیدا کردم. چهارسال پیش. فاطمه امروز ۳۷ ساله بود. اعدام شد و دخترانش به چشمان غمگین مادر جوانشان که اسیر قابی بر روی طاقچه شده، نگاه خواهند کرد. فرشته​ی عدالت بر روی دیوار دادگستری تهران امروز خوشحال​تر از همیشه است. خوشحال است که چشمانش بسته است...

« با صدايم چه مي کنيد؟»

آنجا در سلول سرد و بي رنگ زندان زنان، روي يه صندلي دسته​دار نشسته بود. روسري سياه و مانتوي سورمه​اي به تن داشت و چادري سياه تر بر سر. کمي چاق و صورتش بي نهايت تکيده بود. مي دانستم حکمش را بريده​اند: اعدام! يه لحظه به چشمانش خيره شدم و بعد نگاهم افتاد روي دستانش که مستاصل و بلاتکليف به هم گره خورده بودند. به یکباره دلم براي نوازش کردن دستانش بي​تاب شد. جلوتر رفتم و دستم را بر روي دستانش گذاشتم:« فاطمه خانوم حالت خوبه؟» سردي دستانش و بي حالتي چشمان ترش، باعث شد از سوال مسخره اي که پرسيده بودم، خجالت بکشم. جلوي پایش روی زمين نشستم و از پايين به صورت رنگ پريده اش نگاه کردم.
« فاطمه خانوم هنوز چند روزي وقت مونده...» . خواستم از اميد برایش بگویم اما زبانم سنگين شده بود. مگر "اميد" در زندان هم معنا و مفهومي دارد؟ به ديوار روبرویش خيره شده بود و من به پنجره​ي مقابلم. داشتم به زندگي فکر مي کردم و به همه ي راز و رمزهای قشنگش. فاطمه خانوم امّا به ديوار و نرده هاي بد رنگ و بي​حالت زندان زل زده بود. بلند شدم. روبروش نشستم : « چرا باهاش ازدواج کردي ؟»

آه بلندي کشيد:« مجبورم کردند خانوم جان. شوهر مرده بودم با يه طفل معصوم. گفتند يا بايد خونه نشين بشم يا شوهر کنم. مي گفتند خوبيت نداره زن شوهرمرده تنها زندگي کنه. هر جا رفتم نه بهم خونه اجاره مي دادند نه کار...»
- آشنايي، فاميلي نداشتي که دستت رو بگيره؟
چانه​اش می​لرزد. با صداي بغض آلود ادامه می​دهد:«هر چي مي کشم از فاميل و آشناست. روزي که برگشتم خونه ي پدري، زناي فاميل از ترس شوهراشون ديگه پاشون رو خونه ي آقام نذاشتند. همه يه جوري نگام مي کردند. انگار مي خواستم شوهراشون رو از چنگشون در بيارم. يه روز هم داداشم کتکم زد. چون از خونه رفته بودم بيرون. بچم رو برده بودم هواخوري. هردومون تو خونه دق کرده بوديم.»
- و ازدواج دومت؟ یعنی اینکه قبول کردی صیغه​ی این آقا بشی؟
- گفتم يه آقا بالاسر داشته باشم. بچم بي پدر بزرگ نشه. برم سر خونه زندگيم. نون آور داشته باشم خانوم جون. خيلي خفت کشيده بودم. ديگه بسم بود.
با دست راستش محکم به پيشانيش کوبید: « اينو که نداشته باشي بايد بري بميري. سياه که باشه با آب زمزم هم سفيد نميشه. آي خدا!»
- خب بعد؟
- اوايل خوب بود. شوهرم هر از گاهي کار داشت و چند ماهي بيکار بود و ميومد خونه نشين ميشد ولي لااقل گشنه نبوديم. منم بعضي وقتا خونه ي اين و اون کار مي کردم که کمک خرج باشم و يه پولي برا بچم پس انداز کنم.
- رفتار همسرت با دخترت خوب بود؟
- خيلي. ناز و نوازشش مي کرد. بغلش مي کرد و منم خوشحال بودم که بچم احساس کمبود نمي کنه. اين اواخر بچم، گوشه گير و منزوي شده بود. هي خودش رو جمع مي کرد و يه گوشه کز مي کرد و ساعتها به فکر فرو مي رفت. گفتم طوري نيست، مال رگلشه. داره بزرگ ميشه. خوشگل ميشه.
-هيچ وقت ازش نپرسيدي چرا ساکته و در فکر؟ خودش چيزي بهت نمي گفت؟
- چرا. بهم مي گفت نرم تا دير وقت کار کنم. بمونم خونه پيش اون. مي گفت دوست نداره با محمد تنها بمونه. يه روز که اين حرف رو زد يکي زدم تو گوشش.
صورتش رو با دستاش مي پوشونه و زجه ميزنه:« الهي بميرم برات مادر! الهي دستم بشکنه. کور شم که نديدم چي مي کشي عزيز دل مادر».
- فاطمه خانوم از اون روز بگو لطفا". دقيقا" چه اتفاقي افتاد؟ چي شد؟
با گوشه ي روسريش اشکهایش را پاک مي کند و نفس عمیقی می​کشد: خانوم جون رفته بودم نونوايي سر کوچمون. صفش طولاني بود. کاش پام مي شکست و تو صف وا نمي ستادم. وقتي برگشتم نزديک در خونه، صداي جيغ ضعيفي ميومد. انگار يکي داشت ناله مي کرد. گفتم باز اين آقا موسي داره زن بخت برگشتش رو ميزنه. خدا لعنتش کنه. خدا بشکنه دست مردايي رو که زنشون رو ميزنند. ما ضعيفيم خانوم جون. به اندازه ي کافي تو سري خورديم. ديگه بسمونه...
- فکرنکردي که صدا ممکنه از خونه ي خودتون باشه؟
- نه. به خدا نه. بهمن خان گاهي که عصبي بود منو ميزد ولي بچه ها رو نميزد. هيچ وقت. کليد انداختم تو در و رفتم تو آشپزخونه. اون ور حياط. نون ها رو پيچيدم تو يه سفره و اومدم تو اتاق. ولي باز صدا رو مي شنيدم. رفتم از تو پنجره ي راه پله يه نگاهي به کوچه بندازم يهو شک افتاد به جونم. يادم اومد دخترم تو خونه بود ولي حالا نيستش. سراسيمه از پله ها رفتم بالا. در اتاق بالا بسته بود. در رو هل دادم و بازش کردم. خانوم جون پاهام فلج شده بود. دهنم خشک بود. طفلک مادر مرده زير هيکل اون نکره دست و پا ميزد. مرتيکه ي بي همه چيز دستش رو گذاشته بود رو دهن بچم تا داد نزنه. بچم سياه شده بود . يه لحظه نفهميدم اين بي همه چيز کيه. دخترکم مظلوم نگاهم ميکرد. صورتش خيس بود. با چشماش ازم کمک مي خواست. بميرم برات مادر... يهو همه چيز رو فهميدم. محمد مثل حيوون افتاده رو بچه ي من. تن سفيد بچم مثل يه گنجيشک مي لرزيد. ولي نمي تونستم تکون بخورم. گيج و منگ و خاک بر سر وايساده بودم تو درگاه در. ولي وقتي، کرست بچم رو پاره کرد و سينه هاي بچمو ديدم از خودم بي خود شدم خانوم جون. ديگه تقلا نمي کرد. تسليم شده بود...
ـ ...
- حمله کردم طرفش. چنگش زدم . گازش گرفتم. بي شرف با دستش هولم داد. ديگه نفهميدم چه کردم خانوم جون. روسريم و پيچيدم دور گلوش. تا جايي که تونستم دو سر روسريم رو کشيدم. تو سري خوردن و مظلوميت و حقارت اين همه سال زندگي، بهم قدرت عجيبي داده بود. بچه ي طفل معصومم رو بغل کردم. محمد نيمه لخت اون گوشه مچاله شده بود...
- فاطمه خانوم همه ي اين​ها رو به قاضي گفتي؟
- همه رو خانوم جون. همه رو. مي گفت همه ي اينا دليل نميشه که يه انسان رو از زندگي محروم کني. گفت چرا پليس و همسايه ها رو خبر نکردي؟ گفتم آقاي قاضي، من رو اعدام کنيد ولي از خدا مي خوام يه روز فقط يه روز، چيزي رو که من ديدم و حس کردم حس کنيد...
فاطمه خانم بي حرکت نگاهم مي کرد. ديگر اشکي برایش نمانده بود. لبخند بي حالتي زد و گفت:« من که مي ميرم ولي اميدوارم بخت بچم بهتر از بخت سياه مادرش باشه. وصيت کردم درس بخونه تا بتونه يه روز، آبروي رفته ي مادرش رو بخره. صداي من رو خيلي ها نشنيدند خانوم جون. اين روز ها صداي زجه ي قلب يه مادر گوش شنوا نداره . ولي فردا مال بچه هاي امثال منه. اون روزي که صداي من شنيده بشه دور نيست. مگه نه خانوم جون؟...»

سه‌شنبه، ٢۸ مهر ۱۳۸۳. فرانسه

*اين نوشته بر اساس مصاحبه اي با« فاطمه حقيقت‌پژوه» در فیلم مستند مهوش شیخ الاسلامی درباره​ی "ماده​ی ۶۱" شکل گرفته ا است. این فیلم در سال ۲۰۰۴ از شبکه ي آرته پخش شد. اميدوارم روزي شاهد لغو مجازات اعدام در ايران باشيم. نمي دانم قاضي​ای که حکم اعدام فاطمه رو صادر کرده، چه طور و با چه وجداني شب به خانه​اش برمي گردد و با همسر و دخترانش بر سر یک سفره می​نشیند و حتما خوشحال که حکم خدا رو اجرا کرده است.

پی​نوشت. امروز چهارشنبه ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸ / ۶ آذر ماه ۱۳۸۷ فاطمه خانم حقیقت​پژوه در تهران اعدام شد. دیگر حرفی نیست. تمام...