« بالاخره فاطمه هم اعدام شد... | صفحه اصلی | روزهای پايانی »

به فروغ!

به فروغ که ۸ ساله بود وقتی شاگردم شد.
به فروغ که ۱۶ ساله است.
به فروغ که برایم نامه نوشته است.
به فروغ که از پابلو نرودا برایم شعری نوشته است به انگلیسی.
به فروغ که فروغ می​خواند و شاملو و اخوان.
به فروغ که نامه اش مرا خنداند و گریاند.
به فروغ که ​نامه​اش سرشار از غرورم کرد به کاری که می​کنم.
به فروغ که همیشه شاگرد کوچولوی خودم خواهد ماند حتا اگر عکسش دختر نوجوان زیبایی را پیش چشمانم می​گذارد.
به فروغ که بی​نهایت به او افتخار می​کنم.

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.
به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.
به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.
تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند،دوری كنی . .. .
تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،
‌ يا عشقت شاد نيستی،
آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات ورای مصلحت‌انديشی بروی . .. .
امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!
امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميری!
شادی را فراموش نكن!

پابلو نرودا/ ترجمه ی احمد شاملو