روزهای بهاری

are vaghan khoda pedar facebook ra biamorzeh ke man doostay dore dabstanam ra ham peida kardam. baad mibini cheghdar in donia kochike, adamhaii ra dar profile adamhay dige mibini ke fekresho ham nemikardi. vali kholi khoshmazas didan doostay kocholoii ke hala bozorg shodan :)

Salam Nazkhatun,
vaghty st. john's budam (markaze eeyalate newfoundland dar canada) unja kolan 20 ta Irani budim va sale avali ke unja budam ba bacheha ye noruz party gereftim va hamaro davat kardaim kheily khub bud..emruzam ke 13 bedare omidvaram ke 13 khubi dashte bashi..mibusamet

من یکی که هیچ کدوم از دوستام رو توی فیس بوک ندیدم.مثل اینکه دوستان من هیچ کدوم اهل امروز نیستن.
یوگا هم عالیه.به من هم کلی آرامش میده.
راستی هنوز تاثیر فرانسه بودن روی نوشته هات هست.آوریل؟....
دلم برای نوشته های فرانسه ت تنگ شد.

سلام از وبلاگ پروانه آمدم اینجا .. گفتم سلایم بگم و امیدوارم بعد از این بیشتر بتونم با اینجا آشنابشم.

پس برم تو فیس بوک هم پیدات کنم.
به گنجشک های سینه سرخت سلام ما رو برسون.

سلام نازخاتون
فیس‌بوک واقعاً‌همونه که می‌گی. من هم با اورکات راحت نبودم. اینجا هم تو یه برگ برنده داری،‌ چون ما رو می‌بینی و ما نمی‌بینم‌ات!

مریم هم خوبه به قول خودش سعی می‌کنه بنویسه. درگیر پایان‌نامه‌اشه، اون هم می‌خواد بپره از مام‌میهن بره.

در مورد مهرجویی اما، نمی‌دونم داستان درخت گلابی، گلی ترقی رو خوندی یا نه! اما واقعاً فیلم از داستان ضعیف‌تره. هر چند داستان هم از حیث تکنیک داستان‌نویسی لنگ می‌زنه.

شاد باشی نازخاتون جان و تعطیلات خوش بگذره

1- شدیدا به تو و پروانه حسودیم شد.
2- من قبلا تو اورکات بیشتر دوستام را پیدا کرده بودم ولی خب.. فیس بوک یه چیز دیگه است.