« روزهای بهاری | صفحه اصلی | »

به عكس و صورت جوانش كه نگاه می‌كنم، از خودم می پرسم نهایت خودخواهی و خودبزرگ بینی بعضی از آدم ها كجاست؟ به مادر و پدر و برادر و خواهر داغدارش كه فكر می‌كنم، باز از خودم می‌پرسم كه چرا همیشه یك عده فكر می‌كنند آیت و نشانه ی خدا بر روی زمین هستند. چرا فكر می‌كنند آنها هستند كه برای دیگران تعیین تكلیف می‌كنند و گمان می‌كنند كه نجات دهنده ی دیگران هستند. از این سوال‌های بی‌پاسخ گاهی روحم به شدت خسته و گرفتار می‌شود.

پی‌نوشت. عكس امیدرضا میرصیافی، نویسنده ی وبلاگ گفتگوی آزاد، از وبلاگ اختر قاسمی