« تیتر ندارد | صفحه اصلی | اكرم مهدوی در آستانه‌ی اعدام »

عكس‌هایت

پشت میز كارم نشستم. به عكس هایی كه برایم فرستادی نگاه می‌كنم. گاهی با دقت به گوشه‌گوشه‌ی عكسی نگاه می‌كنم. به لباس‌ها، آدم‌ها، روسری‌ها، آرایش ها، جوانی دختركان، میزهای رنگارنگ و پرو پیمان، لبخند دوست و فامیل، موهای سفید، پشت خمیده ی مادرت، قاب عكس پدرت، چشمان مامانم و دستانش.

سرم را به صفحه‌ی كامپیوتر نزدیك‌تر می‌كنم تا شاید چشمان غریبه‌ام باز آشنا شود با هرچه كه پشت سر گذاشت و آمد این سر دنیا. فاصله‌ی نزدیك چشمانم و صفحه‌ی كامپیوتر هم نمی‌تواند این فاصله را پر كند.

فایل دیگری را باز می‌كنم. عكس‌های سفرت با دوستان. كویر، شمال،مشهد، كلات نادری، قشم. خنده ها، چهره‌های دلنشین، خنده‌های واقعی، دختركان خوابیده بر روی زیرانداز، بی‌خیال، رها، آزاد، سرمای سرد كویر، شترسواری، دخترك افتاده از پشت شتر، خنده های پشت عكس، شادی های دلنشین، و بغل‌كردن‌های گرم و حقیقی.

صدای خنده‌ام در فضای خالی كلاس می‌پیچد. برمی‌گردم به اینجا. عكس‌های سفرت چه غافلگیرانه پرتابم كرد به آن سرزمین. فاصله ها را شكست. شادم كرد. حس غم‌انگیز غریبگی از چشمانم سفر كرد. همان حس غم‌انگیز، سوزنده و لعنتی غریبگی...