« خبرها ۱۲ | صفحه اصلی | خبرها ۱۳ »

چشمانش شبیه شماست

زنگ به صدا در می‌آید. كلاس دوم. دفتر و دستكم را می بندم و به طرف در كلاسم می روم كه سلامی كنم به شاگردانم و اگر بتوانم لبخندی به رویشان بزنم. دست بند سبزم را محکم به مچ دست بسته​ام و سياهپوشم. شاگردانم يکی يکی وارد کلاس می​شوند و می گويند: "Bonjour Madame " . جسيکا را در راهرو می بينم. می​دود به سمت کلاس. برگه​ای در دستانش. برگه را تکان می​دهد و بلند بلند می گويد: "Bonjour Madame! Comment ça va? ça va bien merci" امان نمی​دهد که جوابش را بدهم. خودش سلام می​کند و خودش جوابم را می​دهد. به وسط کلاس رسیده است حالا. نفس نفس زنان اضافه می​کند : "مادام ، اسمش ندا بود، نه؟ تک تيراندازها به سويش شليک کردند."
اين را که می​گويد، بقيه​ی شاگردانم دورش جمع می​شوند و می​خواهند عکس ندا را ببينند. يک​ريز و پشت سر هم برايشان از ندا می​گويد و عکسش را نشانشان می​دهد. بعد از هر جمله به من که بغض کرده​ام و وسط کلام مستاصل ايستاده ام نگاه می​کند و می​گويد: "مگه نه مادام". شاگردانم همگی کنجکاو شده​اند. اکتاويو هم فيلم تظاهرات را ديده و اطلاعات جسيکا را کامل می​کند. می​گويد : "برای همين مادام مچ​بند سبز بسته و سياه پوشيده!"
زنگ که باز می​خورد و نمی​دانم چه کسی در کلاس را می​بندد، به جای من جسيکا دارد حرف می​زند باز. در جواب یکی از شاگردانم می گويد :​در آی ران ديگه! مگه فيلمش رو نديدی؟
صدای بی​شباهت به ناله​ام را می​شنوم که می​گوید: " ایران جسیکا! ایران!"​
جسیکا می​گوید: "باشه ایران مادام"



برای شاگردانم که توضیح می​دهم، جسیکا وسط حرفم می​پرد مدام. می​گویم ندا ۲۷ ساله بود. می​گوید: نخیر، ۲۶ ساله. می​گویم رفته بود اعتراض کند به نتیجه​ی یک دروغ بزرگ! می​گوید: نخیر! رفته بود تماشا کند معترضین را. می​گویم : با استادش بوده. حرص می​خورد می​گوید: با پدرش بوده مادام با پدرش.

جاناتان وسط حرفش می​پرد و می​گوید: "بذار مادام حرفش را بزند."
و من می​گویم. از چشمان ناباور ندا که باور نمی​کرد انگار این همه بی​رحمی را. از ندا که با چشمان بازش نگاهمان می​کند و دوستانش که فریاد می​زنند: نترس! بمان! بمان! بمان ندا!
کلاسم ساکت شده از اشک​های من. کدامشان دیده بود اشک​های مرا تا به امروز. درد دارم. درد. جگرم می​سوزد. می​سوزد. نگاهش نمی​رود از یادم و دستانش که به نشانه ی تسلیم بالا بود. و خونی که پوشاند صورت جوان و بهت​زده​اش را.
نمی​دانم کدامشان دستمالی در دستم گذاشت تا اشک​هایم را پاک کنم. نگاه معصومشان چشمانم را لحظه​ای آرام نمی​گذارند. دستپاچه شده​ام و نمی​دانم با این سکوت چه کنم. جسیکا باز کاغذ به دست به طرفم می​آید و کاغذی را که مزین شده به عکس ندا کنار صورتم می​گیرد. عکس با حجاب ندا و عکس لحظه​ی رفتنش قبل از آنکه خون سرخش کند.
بلند می​گوید: مادام! شبیه شماست. بچه​ها ببینید ! شبیه مادام است، نه؟ چشمانش شبیه شماست...
جسیکا عکس ندا را برایم گذاشت. آنجا بر روی میزم. ندا بر روی میزم است. به من خیره شده و لبخند کمرنگی مهمان لبانش است. ندا آنجاست، دستانش به نشان تسلیم بالاست. گردنش خونین است. اما چشمانش باز خیره نگاهم می​کند. نگاهش آنجاست. روی میزم، در چشمانم، در ذهنم و در قلبم... تا ابد...