« سپاس | صفحه اصلی | بهنود را تنها نگذاریم »

گل‌های كاغذی

این روزها در خانه‌است. كنار من. هر روز صبح زود كه از خواب بیدار میشود اولین كاری كه می كند، كنارزدن پرده و بازكردن پنجره‌ی فرانسوی اتاق خوابمان است.

من ساعت‌ها قبل از او بیدار شده‌ام. دور از چشم پرستار مهربان، آرام و بی‌صدا به طبقه‌ی پایین خزیده‌ام. لیوانم را پر از شیر وانیلی سویا كرده‌ام. آرام‌تر از قبل به رختخواب گرم و نرم، كنار بدن گرمش، برگشته ام و شیرم را نوشیده ام. در سكوتی كه گاهی بدجنسانه رنگ می‌بازد تا بیدارش كند. ساعت كنار تختمان ۶:۳۰ صبح را نشان می‌دهد. شیرم را می‌نوشم و به آواز پرنده‌ای در روی درخت بلوط گوش می‌دهم و منتظرش می مانم...

هر روز صبح زود كه از خواب بیدار میشود اولین كاری كه می كند كنارزدن پرده‌ی اتاق خوابمان است.گل‌های قرمز و صورتی كه روی بالكن كاشته، نیمی از بالكن را پر كرده‌اند. زیبایی رنگ گل‌ها با لبخند دوست‌داشتنی، لطیف و مهربانش كه در هم می‌آمیزد، از یادت می‌برد كه پاییز دیگر شروع شده. برگ‌های ریخته‌ی درختان بر روی سنگفرش كوچه را از یاد می‌بری. می‌دانی كه چشمانت تماشاگر زیبایی گل های كاغذی روی بالكن خواهد بود. گل‌های كاغذی رنگارنگی كه تن نحیفشان را به دست باد ملایم پاییزی می‌دهند. می‌رقصند و كرشمه می‌آیند در برابر چشمانت. تمام شادی و زیبایی زندگی را در برابر دیدگانت به نمایش می گذارند. ْغم و درد را می‌برند با خود به دوردست‌ها...

كاش می‌شد گل‌های كاغدی رنگی را روی بالكن همه‌ی خانه‌ها كاشت...

پی‌نوشت. فرصت كردید، گاهی به لینك‌هایی كه در قسمت "لینك‌های روزانه"، سمت چپ صفحه می‌گذارم، توجه كنید. سعی می‌كنم لینك‌هایی به غیر از یوتوب هم بگذارم اونجا كه بچه‌های ایران كه احیانا دسترسی به فیل- ترش- كن ندارند، بتونند آونا رو تماشا كنند و بخونند.