« "فراخوان استمداد برای نجات جان نوجوانان در معرض اعدام" | صفحه اصلی | هفته‌ا‌ی سبز در پیش‌رو »

پرت و پلاهای شبانه‌ی من

دیدارهای این روزهایمان الكترونیكی شده. با دوست و دوست تر، خویش و خویش‌تر.

دگمه‌های كامپیوترمان دردشان می‌گیرد از ضربات پی‌در‌پی نوك انگشتانمان.

با هم می‌خندیم، آه می كشیم، چشمك می زنیم، چشم و ابرو نازك می كنیم، دهان گشاد نشان یكدیگر می دهیم، عینك آفتابی برچشمانمان می زنیم، و در آن لابلاها بوسه‌ای و گلی تقدیم یكدیگر می‌كنیم.

یك كلام، چت می‌كنیم اگر اسكایپی نباشد و یاهو مسنجر كه صدا را به صدا برساند...

آن روز برای دوستی نوشتم: خدانگهدارت. بروم دیگر چایی نوش جان كنم با همسرجان.

سكوت شد یك آن. تصورش كردم با سكوتش و انگشتان آرامش كه تردید می كنند انگار.

برایم نوشت: خوش به حالت كه جایی داری برای رفتن. من چه كنم كه جایی ندارم بروم....

و من به تنهایی‌اش فكر كردم. به تنهایی‌اش و خانه‌ی شلوغشان و باز تنهایی‌اش...