« ... ناله‌های یك روز مانده به آخر هفته | صفحه اصلی | روزی روزگاری دهه‌ی ‌فجر »

این روزها حالم از خیلی چیزها داره به هم می‌خورد. عادت داشتیم داستان‌های مربوط به "انگیزیسیون" را در كتاب‌ها بخوانیم و در فیلم‌ها تماشاگرش باشیم. به بركت چوب پنبه مغزانی، هم دیدیمش، هم شنیدیمش و هم خواندیمش و هم زندگی كردیمش و خواهیم كرد. تاریخ كشور من باز شرمنده و خجالت‌زده شد. آیندگان كه بخوانندش، چه ها خواهند گفت از این بی‌آبرویی ها. اعدام به خاطر داشتن عقیده‌ای متفاوت؟؟؟

فیلم درگیری سفیر محترم ایران با پلیس فرانسه را كه می‌دیدم، به یادم آمد آخرین بار كه به سفارت ایشان رفتم داشتم شاخ در می‌آوردم. بیشتر از نیمی از كسانی كه دلشان در خوبی آب و هوا و شرایط و موقعیت كشورهای اروپایی قیلی ویلی می‌رود و در پایان دوره‌ی خدمت فرزندانشان را به یادگار در این كشورها به جا می‌گذارند، زبان فرانسه بلد نبودند. باورتان می شود؟ پول نفت ما به كامتان و آش رشته های آغشته به خون فرزندان ایران زمین نوش جانتان!

پی‌نوشت. "م ز د و ر" یعنی كسی كه به خاطر تكه نانی دم تكان می‌دهد. نمونه‌اش "چای امامی" است در پاریس.