« | صفحه اصلی | تیتر و میتر رو بی خیال:) »

روزی روزگاری دهه‌ی ‌فجر

معلم فیزیك جدی و بداخلاق ولی دوست‌داشتنی كه وارد كلاس شد، تخم مرغ خالی شده و بعد پرشده با كاغذ رنگی را بالای سرش به طاق كوبیدیم. مانتوی طوسی و مقنعه‌ی سیاهش زیر كاغذهای رنگی، به رنگین كمان می‌ماند انگار. لبخند عاقل اندر سفیه و چشمان تمسخرآلودش هنوز به خاطرم مانده. حتما خودش را خیلی كنترل كرده بود كه طنین فریادش در فضای كلاس نپیچید. تازه می‌خواستیم برایش سرود هم اجرا كنیم. بخوانیم: "انقلاب یعنی گل در خیال پروانه/ انقلاب یعنی آب در خیال ماهی‌ها..."

به نظرم نگاهش بود كه میخكوبمان كرد. بی‌خیال شدیم از اجرای برنامه ای كه قرار بود كلاس فیزیك را به كلاس تفریح و از زیر درس دررفتن تبدیل كند. شاید شور جوانی و ناپختگی و بی‌خیالی‌مان را دید كه اجازه داد، بخوریم، بنوشیم، بخندیم و شادی كنیم. اما هرگز حاضر نشد خاطره ای از انقلاب آن سالها برایمان تعریف كند. سال هایی كه خودش شور داشت و جوانی و هیجان...

سالیان سال می‌بایست تا برایم تعریف كند از " چك‌ها و توسری‌هایی" كه برایش سردردهای جهنمی اش را به یادگار گذاشته بودند. از دست‌های "پت و پهن" همكلاسی‌های دیروز و بازجویان محترم و دوست داشتنی فردای آن دیروز، داستان‌ها داشت.

در حسرتم چرا آن روزها برایمان نگفت داستان حقیقت را...

مرتبط : یادداشت سال پیش من
"بگذرد اين روزگار تلخ تر از زهر"