« روزی روزگاری دهه‌ی ‌فجر | صفحه اصلی | »

تیتر و میتر رو بی خیال:)

ما پریشب فیلم "حیران" اولین فیلم بلند شالیزه عارف‌پور را دیدیم. شالیزه كه با لباس زیبای محلی‌اش به روی صحنه آمد و به تماشاگران خوش‌آمد گفت، از به روی صحنه ‌آمدن فیلمش در ایران خبر داد. البته یك روز بعد از اینكه ما آن را در لس آنجلس تماشا كردیم. ارشاد جان هم به پتوی قرمز شب زفاف گیر سه پیچ داده بوده انگار كه بسیار تحركات‌آمیز است و باید آن صحنه‌ی مربوط به پتوی بی‌نزاكت و شهوت برانگیز قرمز حذف شود. بدشان هم نمی‌آمد كه پتو را یك اعدام انقلابی كنند كه دیگر از این غلط ها نكند:)

دلمان خنك شد كه یك بار هم ما زودتر از دوستان در ایران، به خصوص آزی معروف به خوره‌ی فیلم، یك فیلم را دیدیم و حسرتش به كنج دلمان نچسبید:)

فیلم دلنشین، روان، چشم‌نواز است. باران كوثری، مهرداد صديقيان، رضا اصلانی، ژاله صامتی و زنده‌یاد خسرو شكیبایی عزیز با بازی‌های خوبشان فیلم را دلنشین‌تر می‌كنند. داستانش، داستان عشقی جوان بین یك دختر روستایی ایرانی و پسری افغانی ست. باید به شالیزه به خاطر فیلمش تبریك گفت. ما كه لذت فراوان بردیم هرچند با چشمان تر و بغضی كه تركید در سالن تاریك سینما.

پی‌نوشت. هنرپیشه‌ی موردعلاقه ام بانو گوهر خیراندیش را هم از نزدیك دیدم و با ایشون دست هم دادم. بهشون هم با پررویی گفتم كه چقدر عاشقشون بوده و هستم:)