« باز الی... | صفحه اصلی | »

تعطیلات

باز هم تعطیلات كه فرا میرسد، بار و بنه را برمی‌داری و راهی كتابخانه‌ی محبوب و دوست‌داشتنی شهرت می‌شوی. همان كتابخانه كه كافی‌شاپش قهوه‌ی فندقی هاوایی دارد. همانی كه یاد پردیس را برایت زنده می‌كند.

در حیاط دلنشین كافی‌شاپ كه می‌نشینی، تنت را به دست نوازش‌های خورشید بانو می‌سپاری. آسمان آبی بالای سرت نوید روزهای دلنشین بهاری را می‌دهد. بانویی به هم سن و سال خودت را می‌بینی، نشسته بر تنها میزی كه بیشترین بهره را از سخاوت آفتاب برده است. نگاهش می‌كنی. دو دل هستی. در سایه بنشینی یا كه بروی با لبخندی در سفره‌ی دست و دلباز آفتاب شریكش شوی. به طرفش می‌روی. لبخند می زنی به پهنای آفتاب. كسی كه آفتاب می‌خواهد، خود باید نشان از آفتاب داشته باشد. با مهربانی دعوتت می‌كند به همراهی.

كامپیوترت را كه باز می‌كنی می‌فهمد شغلت را و همین آغاز گفتگوست. از همان گفتگو ها كه نشان از آشنایی و دوستی‌ای در راه دارد. گپ می‌زنی. می‌خندی. گپ می‌زند. می‌خندد. اسمت را كه می‌پرسد، ناخوداگاه اسمت را به لهجه‌ی فرانسوی می گویی. درنگ نمی‌كند. می‌گوید: "ایران یا ایراك؟". می‌خندی و پاسخش می دهی: "ایران"

می‌گوید: "صورت و چشمانت را كه دیدم باید حدس می زدم". قهوه می‌خوریم و گپ می‌زنیم. باید برود. ساعت ناهارش به پایان رسیده. من می‌مانم و حس دلپذیر و دلچسب گپی دوستانه با غریبه‌ای كه دیگر آشنا شده است.

آفتاب و آسمان آبی و نسیم دلپذیر بهاری اما همراهان وفادار امروزند...

پی‌نوشت. فردا میریم سفر. از همان سفرهای اكتشافی كه می روی و می‌روی و بیابان و كوه و دشت را پشت سر می‌گذاری و شب خسته و كوفته از راهپیمایی و ماشین سواری و اكتشاف، خستگی ات را در لابلای ملافه‌ها و لحاف‌های سفید هتل‌ها به فراموشی می‌سپاری...