« شب سرگردانی من در وبلاگستان | صفحه اصلی | در هنگام خواندن متن زیر به آهنگ شماره‌ی ۶ گوش دهید »

لاستی، خوره‌ی لاست، و ضد لاستی

شری دوست خواهرم بود. هم‌مدرسه‌ای و هم‌كلاسی‌ خواهرم. مادر نازنینش معلم خواهرم بود. شری چشمانش سبز بود و شاید همین از دیگران متمایزش می‌كرد. عشق فیلم بود و مجله‌ی فیلم و سینما. پدرش هنرمند بود. او هم فرزند خلف همان پدر بود. این ها همه با هم از دیگر دوستان خواهرم متمایزش می كرد.

شری بعدها دوست خودم شد. در روزهای سیاه ممنوعیت همه‌چیز، یواشكی فیلم بتاماكس با شری رد و بدل كردن بزرگترین سرگرمی و هیجان زندگی‌ام بود.گاهی پیش می‌آمد كه وقتی به در خانه‌شان می‌رفتم تا فیلمی به او بدهم و فیلمی بگیرم، ساعت‌ها برادرم پشت در معطل می‌ماند. از بس كه ما حرف داشتیم با یكدیگر. عشق مخملباف و جشنواره‌ی فجر و سینما و فیلم و گاهی كتاب.

از ایران كه آمدم باز شری دوست من ماند. هم او بود كه اول بار آدرس وبلاگش را برایم فرستاد و وبلاگ‌خوانم كرد. بعد نگار آمد و نازخاتون پرشین‌بلاگ را راه انداختیم. باور نمی‌كنم ۶ سال شده باشد. ارتباط من و شری به قوت خود باقی ماند به یمن تلفن، ای-میل و وبلاگ.

خواهرم به شوخی سربه‌سرم می‌گذارد گاهی و می‌گوید:" همه‌ی دوستان من رو قر زدی ها!"

همین شری بود كه اول بار از لاست LOST حرف زد. و حالا این عمل و ماندن در رختخواب وادارم كرد كه تسلیم وسوسه‌های شری از راه دور شوم و به جرگه ی لاستی‌ها بپیوندم. فصل اول دیروز تمام شد. فصل دوم نیمه مانده. اما لامصب چنان معتادت می‌كند كه نمی‌فهمی كی و كجا این اعتیاد شروع شد. با خود می‌بردت. اما من بی‌حوصله‌ی پرچانگی‌های گاه و بیگاه سریال، از دگمه های جادویی كامپیوترم استفاده می‌كنم و از شر دیدن بعضی از قسمت‌های سریال خودم را راحت می‌كنم. كتاب‌هایم این جا و آن‌جا افتاده دور و بر تختم. دو تا از ان‌ها را تمام كرده‌ام در این چندروز. اما كشش لاست گاهی بیشتر است. انگار خودت در آن جزیره ای. یكی از گمشدگان. زندگی تك‌تك‌شان كم و بیش متاثرت می كند. بعضی‌هاشان بیشتر و بعضی كمتر.

همسرجان همچنان بر موضع سفت و سخت خود باقی‌ست. با هزار عشوه و تمنا و خواهش و ترفند و قربان صدقه نتوانسته ام لاستی اش كنم. زیر بار نمی‌رود كه نمی‌رود. گاهی از باغچه كه به خانه برمی‌گردد، یا سرش را از خواندن مقاله بلند می كند، با تعجب می‌پرسد:" هنوز داری این سریال رو نگاه می‌كنی؟ واقعا كه عجب حوصله ای داری جیگر جون!"

خوب منم به این نتیجه رسیدم كه آدم‌ها می توانند سه دسته باشند. آن‌ها كه عاشقانه لاستی هستند. آن ها كه مثل من خوره‌ی لاست می‌شوند از سر كنجكاوی و آن‌ها كه هرگز لاستی نیستند و نمی شوند و نخواهند شد.