« لاستی، خوره‌ی لاست، و ضد لاستی | صفحه اصلی | وقتی من بی‌نهایت بی ادب میشم »

در هنگام خواندن متن زیر به آهنگ شماره‌ی ۶ گوش دهید

دارم تو بارون رانندگی می‌كنم. به سی‌دی نیروان كه در یك شب فاندریزینگ بردم گوش میدم (شماره‌ی ۶- با تو). بوی قهوه‌ی محبوبم كه به خاطرش امروز از خونه زدم بیرون تو ماشین پیچیده. پشت چراغ قرمز طولانی كه توقف كردم، دستم ناخودآگاه به طرف صورتم میره. لپم رو نشگون می‌گیرم. آب شده انگار. باورم نمیشه. باز لپم رو نشگون می‌گیرم. تو آیینه به تصویر خانومی كه پشت فرمان نشسته نگاه می‌كنم. لپم آب شده انگار.

لبخند رضایتی به خانوم تحویل میدم. آیینه رو بالا می‌زنم. یك جرعه‌ی دیگه از قهوه‌ی نازنینم (فندقی هاووایی) می‌نوشم. به رنگ سبز چراغ خیره می‌شم و پام رو پدال گاز میره.

عمل هرچقدر درد داشته باشه، خوبی‌های خودش رو به همراه داره...