« وقتی من بی‌نهایت بی ادب میشم | صفحه اصلی | "براي سهيلا، بي پناه ترين ايراني" »

تا كی این همه خشونت؟

امشب از اون شب‌هایی است كه دل من گرفته بابت شنیدن خبرهای اعدام‌هایی كه بمبارانمان كرده این روزها.

زندگی سهیلا را خواندم باز برای چندمین بار. آقای دادستان نامحترم تهران هر روز راحت سرت رو بربالش بذار. آسوده با دختر و پسر و داماد و عروست شام و ناهار بخور. وجدانت آرام كه دختركانی به اسم سهیلا و نرگس و .... وسیله‌ی تفریح مردان نامرد می‌شوند. بهشت نوش‌جانت كه دستور به كشتن میدهی تا اصلاح. پیشانیت هم تیره از مهری كه خاشعانه و خاضعانه سر بر ان میگذاری...

امشب تصمیم گرفتم از كسانی كه به اعدام معتقدند چه ایرانی و چه غیر ایرانی فاصله بگیرم...