« | صفحه اصلی | »

"به نام پدر"

دیشب فیلم "به نام پدر" را بالاخره بعد از سالها حسرت به دل ماندن دیدم.
ماجرای چند جوان بی گناه ایرلندی و بستگان آن‌هاست كه تحت شكنجه اعتراف دروغین می كنند. اعتراف به دست داشتن در بمب گذاری در لندن و كشتن مردم عادی.
وسط فیلم آنتراكت دادیم كه چند دقیقه ای چایی درست كنیم و دست به آبی برویم. همسر كه رفت طبقه‌ی بالا، من ماندم در شوك نیم ساعت اول فیلم. یك ربع آخر نیم ساعت شكنجه‌گاه را نشان می‌داد و نحوه ی اعتراف‌گیری ماموران. همان داستان هویج و چماق بود و خرد كردن زندانیان و واداركردنشان به اعتراف.
من ماندم در شوك و تنهایی و سكوت اتاق نیمه تاریك! دراز كشیده بودم روی كاناپه. لحاف را روی سرم كشیدم و به طور غریبی زجه زدم. باورم نمی‌شد كه این صداها از گلوی خودم خارج می‌شود. زجه هایم چندثانیه بعد حالت هیستریك پیدا كرد و نفسم بالا نمی‌آمد.
تصور كنید همسر جان را كه سراسیمه از طبقه‌ی دوم خودش را پرت كرد طبقه‌ی پایین. مدام می‌پرسید:" آخه چی شده عزیزم، اتفاقی افتاده؟" و بعد سعی كرد صورتم را نوازش كند و اشك‌هایم را پاك كند. وسط هق هق گریه بهش گفتم: " اصلا تو چرا نمیای كنار من دراز بكشی؟" خنده‌اش گرفته بود و همان‌طور كه اشكهایم را پاك می‌كرد، گفت: "آخه روی كاناپه كه جای دو نفر نیست."
دو دقیقه دیگر گذشت و اشك‌هایم همان‌طور كه آمده بود، ناپدید شد...
خودم هم نفهمیدم آن یكربع فیلم چه به روزم آورد. صبح روز بعد اولین سوال همسر این بود: "حالا بگو چرا دیشب اونجوری گریه كردی؟ من رو كلی ترسوندی!"
خندیدم و بهش گفتم: " خودمم نمی‌دونم چرا گریه كردم. واقعا نمی‌دونم."

پی‌نوشت. دیدن فیلم را توصیه می كنم. من عاشق این فیلم شدم و بازی اما تامپسون و دنیل دی-لویس. فیلم در سال ۱۹۹۳ ساخته شده و براساس یك داستان واقعی.