« "به نام پدر" | صفحه اصلی | علی کوچولو دیگه کوچیک نیست... »

دیدن غصه در صورت و چشمان یك مادر داغدار، روح را آزار می‌دهد. زبانم بند می‌آید. نمی‌دانم چه بگویم تا غمش اندكی فروكش كند. می‌گویند غم مادر فرزند از دست داده، همیشه می‌ماند، كمرنگ نمی‌شود. جا خوش می‌كند آنجا در چشمان مادر، در روحش، در صورتش، در حركاتش و در صدایش...

روزهای سختی است این روزها. كاش می‌شد شعله‌ی غم جانكاهش را تسكین دهم اندكی... كاش می‌شد زمان به عقب برگردد... به یك ماه و اندی پیش... كاش...